book

 

        ช่วงนี้ผมรับงานเขียนอย่างเต็มรูปแบบ... จนถึงตอนนี้ก็มีผลงานอยู่บนแผงหนังสือ 2 เล่มแล้วครับ
.
.
.
.
.
.
        วางแผงที่ร้านหนังสือซีเอ็ด นายอินทร์ และ B2S ครับผม
.
.
จูนินยะ...

 

        “...หนึ่งนั้นให้เป็นพี่ชายของความหลับ
          อีกหนึ่งนั้นจงเป็นน้องชายของคำลวง...”

        คำโปรยหัวบนปกนิยาย “ลับแล, แก่งคอย” ด้วยตัวหนังสือขนาดสิบแปดพอยด์ อาจจะดูไม่เด่นหราเท่าชื่อหนังสือ ซึ่งประทับอยู่บนภาพชายคนหนึ่งยืนพิงต้นไม้ใหญ่ ถึงแม้ว่าไม้ยืนต้นนั้นจะแผ่กิ่งก้านสาขาราวกับปฏิกิริยาฟิชชั่น หรือการแตกตัวของมวลสารตามตำราวิชาเคมีที่ผมร่ำเรียนมาแต่หนหลัง แต่ต้นไม้ต้นนี้หาได้มีใบไม้เลยสักนิด และภาพปกนิยายเล่มนี้ก็แสดงภาพย้อนแสง ซึ่งสะท้อนถึงความมืดมนอนธกาลภายในดวงจิตของเด็กหนุ่มตามท้องเรื่อง ดังที่ผมกล่าวถึงในอีกสองย่อหน้าถัดไป

        “ลับแล, แก่งคอย” มีรางวัลซีไรต์ประจำปีนี้เป็นใบรับรองคุณภาพ พ่วงด้วยรางวัลเซเว่นบุ๊คอวอร์ดในปีเดียวกันอีกต่างหาก จากสองใบรับประกันชั้นเยี่ยม ซึ่งผมรับรู้จากทางสื่อต่างๆ ผนวกเข้ากับความสงสัยในเนื้อเรื่องจากคำโปรยหัวหนังสือ จึงทำให้เงินจำนวน ๒๗๕ บาทจากกระเป๋าตังค์ของผม แปรเปลี่ยนเป็นผลงานสร้างชื่อเล่มล่าสุดของ “อุทิศ เหมะมูล” ได้อย่างง่ายดายเกินคาด

        เนื้อหาที่มีความยาวถึง ๔๔๔ หน้าของ “ลับแล, แก่งคอย” กล่าวถึงเรื่องราวที่มีมิติอันซับซ้อนในตัวตนของลับแล วงศ์จูเจือ เด็กหนุ่มวัยคะนอง ซึ่งมีพฤติกรรมต่อต้านทิพย์กับสัมพันธ์ พ่อเลี้ยงของตนเองอย่างก้าวร้าวรุนแรง อีกทั้งยังมีพฤติกรรมแปลกประหลาดเกินกว่าแม่และพ่อเลี้ยงของตนจะรับไหว ทั้งสองเห็นพ้องต้องกันว่า “ลับแลนั้นถูกผีเข้า” เป็นแน่แท้ จึงนำตัวลับแลไปรักษายังวัดป่าแห่งหนึ่งในจังหวัดชัยภูมิเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็ม

        ลับแลอยู่ในความดูแลของท่านเจ้าอาวาส ซึ่งเจ้าอาวาสมักจะให้ลับแลระบายความในใจและบอกเล่าประวัติความเป็นมาของตนเองและครอบครัวตลอดหลังทำวัตรเย็นในทุกๆวัน โดยเรื่องราวแต่หนหลังจากปากลับแล แบ่งออกเป็นห้าภาค เริ่มตั้งแต่ภาคหนึ่ง กำเนิดจากเรื่องเล่า อันเป็นเรื่องราวของปู่เจือและย่าจู ซึ่งเป็นปู่และย่าของลับแล ที่เริ่มต้นจากการข้ามน้ำข้ามทะเลจากจีนแผ่นดินใหญ่ ขึ้นฝั่งไทยที่เมืองลับแล จังหวัดอุตรดิต โดยทั้งสองให้กำเนิดบุตรชายและสาวจำนวนห้าคน โดยมี “ปีใหม่” เป็นลูกชายคนโต ซึ่งเป็นบิดาบังเกิดเกล้าของลับแลในเวลาต่อมา

        ในภาคแรกยังกล่าวถึงช่วงที่พ่อของลับแลก่อร่างสร้างตัว การถือกำเนิดของแก่งคอย ซึ่งเป็นพี่ชายต่างมารดา การพบรักของปีใหม่กับทิพย์ และการถือกำเนิดของลับแลนั่นเอง

        ภาคสอง ประวัติศาสตร์ที่เริ่มสร้าง ว่าด้ยเรื่องราวการอพยพย้ายครอบครัววงศ์จูเจือมายังตำบลทับกวาง อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี และเรื่องราวในวัยเด็ก (ไม่เล็ก) ของลับแลและแก่งคอย

        สำหรับภาคสาม ในป่าหิมพานต์ เป็นการตัดสลับระหว่างเหตุการณ์ในอดีตและปัจจุบัน ซึ่งตัวเหตุการณ์จากอดีตจะทวีความเข้มข้นน่าติดตามมากขึ้น และเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้การดำรงอยู่ของครอบครัววงศ์จูเจือต้องล่มสลายไปอย่างสิ้นเชิง

        ส่วนภาคสี่ ฌาปนกิจความจริง กล่าวถึงผลกระทบในวงกว้างต่อครอบครัววงศ์จูเจือจากเหตุการณ์ในภาคสาม กับเรื่องราวเลวร้ายอื่นๆ ที่ใหลบ่ามาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับระลอกคลื่น และภาคสุดท้าย เถ้าอังคารของความลวง อันเป็นบทสรุปและจุดหักเหของเรื่องราวต่างๆ ตั้งแต่เริ่มต้นนิยายเล่มนี้

        ตลอดเวลาเกือบหนึ่งเดือนเต็มที่ผมตั้งใจอ่าน “ลับแล, แก่งคอย” ให้บังเกิดความรู้สึกราวกับว่าดูภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ซึ่งเนื้อเรื่องในช่วงแรกมีชีวิตชีวา แต่ขาดสีสันและไร้ความหวือหวา เหมือนกับภาพยนตร์แนวอินดี้หลายเรื่อง ที่มาเรื่อยๆ เรียงๆ จวบจนมาถึงช่วงท้ายภาคสอง เรื่องราวจะเข้มข้น น่าติดตามมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงบทสรุปตอนท้ายเรื่อง ซึ่งเหตุการณ์ทั้งหลายทั้งมวลขมวดปมรวมกัน แล้วตกจุดกระทบ หักเหออกไปอีกทางแบบเดียวกับผลงานภาพยนตร์ของเอ็ม. ไนท์ ชยามาลาน เรื่อง The Sixth Sense สัมผัสสยอง (2542)

        ถึงแม้การใช้ภาษาจะดูเยิ่นเย้อไปนิด แต่ก็เต็มไปด้วยเทคนิคในการสื่อสารผ่านตัวอักษร ทั้งบุคลาธิษฐาน ซึ่งเป็นการบรรยายสิ่งที่ไร้ชีวิตให้มีลักษณะ ท่าทาง การกระทำเหมือนมนุษย์ กับการอุปมาอุปมัย โดยเทคนิคดังกล่าวสามารถทำให้ผู้อ่านเข้าถึงแก่นแท้ของตัวละคร ราวกับว่าพวกเขามีชีวิต และมีตัวตนอยู่จริง ลักษณะคล้ายกันกับนิยายสืบสวนอันเรื่องชื่อของเซอร์อาเธอร์ โคนัน ดอยล์ ในเรื่องเชอร์ล็อก โฮล์ม ซึ่งแฟนนิยายหลายท่าน ล้วนคิดว่าตัวละครเอกของเรื่อง “มีตัวตน” อยู่จริง เพราะบ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์ อันเป็นห้องพักของเชอร์ล็อก โฮล์มและหมอวัตสัน ดันไปพ้องกับสถานที่มีอยู่จริงเข้าให้น่ะสิ

        อีกส่วนหนึ่งที่ทำให้รู้สึกว่าตัวละครอาจจะมีตัวตนอยู่จริง อาจเป็นเพราะโดยส่วนตัวผู้ประพันธ์นิยายเรื่องนี้มีพื้นเพเดิมเป็นคนแก่งคอย ประกอบกับการศึกษาค้นค้าหาข้อมูลอย่างละเอียด “ลับแล, แก่งคอย” จึงเปี่ยมไปด้วยข้อมูลที่อัดแน่นมากพอสมควร ทำให้บรรยายรากเหง้า ชาติพันธุ์ ลักษณะภายในชุมชน สังคม ความเชื่อ เรื่องเล่า คำสอนทางศาสนา และวิถีชีวิตของผู้คนในท้องถิ่นจากยุคอดีตและปัจจุบันบางส่วน รวมถึงวัตรปฏิบัติของสงฆ์ได้อย่างถึงแก่นแท้ยิ่งนัก

        เนื้อเรื่อง “ลับแล, แก่งคอย” มีลำดับเวลาที่ชัดเจน จึงทำให้ผู้อ่านไม่สับสน และนำภาพเหตุการณ์สำคัญบางอย่างในอดีต อย่างเช่น เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ซึ่งผู้เขียนผูกโยงให้ตัวละครบางตัวเข้าไปมีส่วนร่วมจากวงนอก อีกทั้งยังเสียดสีการกระทบกระทั่งกันระหว่างอุดมการณ์สังคมนิยม กับโลกทุนนิยม ผ่านทางตัวละครรองบางตัวจากเรื่องเล่าของลับแล ทำให้ผู้อ่านมองภาพความลักลั่น ย้อนแย้งของทั้งสองอุดมการณ์ และการปะทะกันอย่างหาที่สิ้นสุดมิได้อย่างชัดเจนมากขึ้น

        ด้วยเหตุฉะนี้ “ลับแล, แก่งคอย” เปี่ยมไปด้วยคุณค่าทางวรรณศิลป์ จัดเป็นผลงานจิตรกรรมทางภาษาชิ้นเยี่ยม ผู้อ่านสามารถซาบซึ้งกับความละเมียดละไมผ่านตัวอักษรทุกคำตลอด ๔๔๔ หน้ากระดาษ ทั้งยังแฝงด้วยประเด็นจากหลักกาลามสูตร คำสั่งสอนอันทรงคุณค่ายิ่งในองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า (แบบฉบับย่อ เฉพาะที่เกี่ยวข้องกับนิยายเล่มนี้) ซึ่งมีใจความว่า...

        “จงอย่าได้ยึดถือโดยการฟังคำบอกเล่าต่อกันมา...
         ...แม้ว่าเราจะรู้จักกับบุคคลผู้นั้นมากน้อยเพียงใดก็ตาม”

 

ดินสอ 2B
---------