Mother

 

 

         “...ไม่รู้จะเลี้ยงไปทำไม.... เอาแต่สร้างความยุ่งยาก... เห่าก็ไม่เป็น... ตาก็บอด...”

        และอีกสารพัดเสียงบ่นด้วยความรำคาญใจจากปากของหญิงสูงวัยนางหนึ่ง หลังจากที่นำไม้เรียววิ่งไล่หวดสุนัขตัวหนึ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย ซึ่งมักจะบ่นกระปอดกระแปด ด้วยน้ำเสียงกระโชกโฮกฮากทุกคราที่เอ่ยถึงสุนัขตัวเดียวกัน ที่มีชื่อว่า “เจ้าตาล”

        “โครม!!!...”

        ขณะที่เจ้าตาลเองก็วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน ตามแต่สัญชาตญาณอันน้อยนิดของมันจะพาไป ด้วยความที่ตามันบอดเกือบสนิท มันวิ่งชนทุกอย่างที่ขวางหน้าไปตลอดทาง

 


        เจ้าตาลเป็นสุนัขจรจัดที่พลัดหลงเข้ามาอยู่ในบริเวณบ้านของหญิงผู้นั้น โดยมีต้อม (นามสมมติ) น้องชายคนเดียวของหญิงสูงวัยเป็นผู้อุปการะด้วยความสงสาร นอกจากมันพิการ ดวงตาฟ้าฟาง และมีอาการใบ้รับประทานเป็นของกำนัล ราวกับพระเจ้าทรงกลั่นแกล้ง ประทานสิ่งที่ไม่เป็นมงคลให้เสียอย่างนั้น

        บางครั้ง... เจ้าตาลมักมีอาการแปลกๆ ซึ่งน้อยนักจะปรากฏกับสุนัขตัวใดบนผืนโลกใบนี้ แบบนอนอยู่ดีๆ ก็ชักกระตุกขึ้นมาอย่างไม่มีเครื่องดนตรีไทยประเภทเป่า ดิ้นทุรนทุราย กัดลิ้นตัวเอง จนฟันหน้าหักไปหลายซี่อย่างทรมานยิ่งนัก ซึ่งเป็นภาระให้กับคนในบ้านต้องคอยมาตามล้างตามเช็ดคราบเลือด คราบน้ำลาย และปัสสาวะอย่างเสียมิได้