** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

        "มีอะไรหรือเปล่าลูก"  ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัย

        “พ่อครับ.... พ่อ....ผมมีอะไรอยากจะถามพ่อสักหน่อยฮะ” ลูกชายตัวน้อยเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง

        “ว่ามาสิลูก... มีอะไรเหรอ... พ่อรอฟังอยู่” ผู้เป็นพ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        แล้วลูกก็หยุดคิดสักประเดี๋ยวหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยถาม

        “พ่อทำงานได้เงินวันละเท่าไหร่” ลูกชายเอ่ยถามเสียงเข้ม

        “ไม่ใช่โกงการอะไรของลูกนี่... ไม่ใช่เรื่องของเด็กสักหน่อย.... ทำไมถึงถามอย่างนี้ล่ะ” ช่ายหนุ่มตอบด้วยอารมณ์ครุกกรุ่น

        “เถอะฮะพ่อ... ผมอยากรู้จริง ๆ โปรดบอกผมมาเถอะฮะ พ่อทำงานได้เงินวันละเท่าไหร่” เด็กน้อยยังคงร้องขอด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

        “ถ้าจำเป็นจะต้องรู้ละก็ พ่อได้วันละ 200 บาท... แล้วยังไงล่ะ หือ??” ผู้เป็นพ่อตอบด้วยน้ำเสียงห้วน

        “โอ..” ลูกชายตัวน้อยอุทาน แล้วคอตก พูดกับพ่ออีกครั้ง

        “พ่อครับ ผมอยากขอยืมเงิน 100 บาทหน่อยได้มั้ยฮะ” ลูกชายตั้งเงื่อนไขด้วยน้ำเสียงสลด

        “นี่เป็นเหตุผลที่แกถาม เพื่อจะขอเงิน แกจะยืมเงินฉัน... จะเอาไปทำอะไร... อ๋อ... ฉันรู้แล้ว... แกจะเอาไปซื้อของเล่นโง่ ๆ หรืออะไรที่ไม่เข้าท่าหรอกเหรอ รีบขึ้นไปนอนเลยนะ แล้วลองคิดดูว่าแกน่ะ เห็นแก่ตัวมาก ชั้นทำงานหนักหลาย ๆ ชั่วโมงทุกวัน และไม่มีเวลาสำหรับเรื่อง เด็กๆ ไร้สาระอย่างนี้หรอก แล้วไม่ต้องลงมาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ” ชายหนุ่มตะคอกใส่ด้วยอารมณ์พลุ้งพล่าน

        เด็กน้อยเงียบลง ได้แต่เดินคอตกขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นบนแล้วปิดประตู ชายหนุ่มนั่งลง อารมณ์โกรธยังคงพลุ้งพล่านอยู่ในใจ กับคำถามของลูกชาย แล้วก็ลุกขึ้นเดินอยู่ภายในบ้าน พลางบ่นกระปอดกระแปดไปตลอด

        "มันกล้าดียังไง.... ถึงมาขอเงินฉันไปซื้อของเล่นไร้สาระ มันคงคิดว่าตัวเองเป็นลูกคนมีตังค์ล่ะสิ... ไอ้เด็กบ้า!!!"

        เวลาผันผ่านไปนานเกือบชั่วโมง อารมณ์ชายหนุ่มก็เริ่มสงบลง และเริ่มคิดถึงสิ่งที่ทำลงไปกับลูกชายตัวน้อย ทำไมลูกถึงมาขอเงิน ทั้งๆ ที่แกก็ไม่ใช่เด็กที่ชอบขอเงินสักเท่าใหร่ บางทีลูกอาจจำเป็น ต้องใช้เงิน 100 บาทนั้นจริงๆ อาจจะเป็นค่ารายงานของแกก็ได้ และลูกก็ไม่ได้ขอเงินเขาบ่อยนัก เมื่อคิดได้ดังนี้ ชายหนุ่มจึงเดินขึ้นไปบนห้อง แล้วเปิดประตู

        พ่อเดินไปที่เตียงของลูก แล้วชะโงกเข้าไปดู เห็นว่าเด็กน้อยกำลังนอนอยู่ จากนั้นจึงเอ่ยถาม

        “หลับหรือยังลูก” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        “ยังครับ” เด็กน้อยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

        พ่อได้ยินดังนั้น จึงค่อยๆ เดินไปที่เตียงแล้วนั่งลงข้างๆ กายของลูก แล้วพูดด้วยนำเสียงที่นุ่มนวลกับลูก

        “พ่อมาคิดดู เมื่อกี้พ่ออาจทำรุนแรงกับลูกเกินไป นานแล้วนะที่พ่อไม่ได้คลุกคลีกับลูก , เอ้า นี่เงิน 100 บาทที่ลูกขอ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยพร้อมกับยื่นเงินให้ลูกชาย

        เด็กน้อยลุกขึ้นนั่งรับเงินจากมือพ่อ พร้อมกับเอ่ย

        “ขอบคุณครับพ่อ”

        ว่าแล้วก็ล้วงลงไปใต้หมอนหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมา แล้วนับช้าๆ ชายหนุ่มเห็นดังนั้น อารมณ์โกรธก็พลุ้งพล่านขึ้นอีกครั้ง

        “ก็มีเงินแล้วนี่ แล้วมาขออีกทำไม” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงโมโห

        “เพราะผมมีไม่พอครับ แต่ตอนนี้ผมมีครบแล้ว.....” เด็กน้อยตอบเสียงใสพร้อมกับเอ่ยต่อมาอีกว่า....

        “.....พ่อครับ ตอนนี้ผมมีเงินครบ 200 บาทแล้ว ผมขอซื้อเวลาพ่อสักวันนึง ….พรุ่งนี้พ่อหยุดงานเลยนะครับ ผมอยากกินข้าวและไปเที่ยวกับพ่อ …”

ที่มา

      : จ.จุ๋ม (ทีมงาน TeeNee.Com)
        จาก  http://variety.teenee.com/foodforbrain/18762.html

      :    จากฟ้าใส ใน “ซื้อเวลา”
            การ์ตูนขายหัวเราะรายสัปดาห์
            ประจำวันพุธที่ 19-25 ธันวาคม 2544 หน้า 58-59

========================================