** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

ณ บริเวณทุ่งหญ้า

        ชายชราวัยเกิน 60 คนหนึ่งยืนคุยกับลูกชายคนเดียวที่เพิ่งพาครอบครัวกลับมาเยี่ยม หลังจากลุกชายแต่งงานและย้ายครอบครัวออกไปไม่กี่ปี

        “นั่นอะไรลูก เห็นรางๆ” ชายชราเอ่ยถามพร้อมกับยื่นมือขวาชี้ไปที่เงาร่างนั้น
        “อ๋อ... วัวน่ะพ่อ” ลูกชายตอบเสียงเรียบ

        2-3 นาทีต่อมา

        “นั่นอะไรหรือลูก” ชายชราเอ่ยถามพร้อมกับชี้ไปที่จุดเดิมอีกครั้ง
        “วัวตัวเดิมนั่นแหละพ่อ มันยังไม่ไปไหนเลย” ลูกชายเอ่ยตอบพร้อมน้ำเสียงสูงขึ้นจากเดิมนิดนึง

        เวลาผ่านไป 2-3 นาที

        “นั่นอะไรอีกล่ะลูก” ชายชราเอ่ยถามพร้อมกับชี้ไปที่จุดเดิมอีกคำรบ
        “วัวพ่อวัว... วัวตัวเดิมที่เพิ่งถามนั่นแหละ” ลูกชายตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กๆ

        เวลาผ่านไปอีก 2-3 นาที

        “นั่นอะไรลูก” ชายชราถามคำถามเดิมและชี้ไปที่จุดเดิมอีกครั้ง
        “โอ๊ย!!!... พ่อนี่ยังไงนะ ถามซ้ำๆ ซากๆ ผมจะบอกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ... ว่าวัว” ลูกชายตะคอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

และแล้ว...

        เวลา 2-3 นาทีหมุนผ่านไปอีกรอบ

         “นั่นอะไรล่ะลูก” ชายชราเอ่ยถามคำถามเดิมและชี้ไปที่จุดเดิมอีกคำรบ
          “โอ๊ย!!!... พ่อเลอะเลือนไปใหญ่แล้ว คุยไม่รู้เรื่อง ผมไม่คุยกับพ่อแล้ว” ลูกชายตวาดใส่พ่อด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดถึงขีดสุด

        แล้วลูกชายเดินผละจากพ่อไปพร้อมกับอารมณ์ที่ยังคงคุกกรุ่นอยู่ภายในใจ ส่วนชายชรามองตามแผ่นหลังของลูกชายที่กำลังเดินห่างออกไปด้วยแววตาทดท้อ

דּ דּ דּ דּדּ דּ דּ דּ

        เวลาผ่านไปจบจนถึงตอนเย็น เมื่อได้เวลาอาหารค่ำ ลูกชายและครอบครัวนั่งรอพ่ออยู่ที่โต๊ะอาหาร แต่ทว่า... ชายชราไม่ลงมาจากห้องชั้นบนเสียที ลูกชายจึงเดินไปตามที่ห้อง ณ ที่นั้น เขาพบพ่อของตนเองนั่งเหม่อลอย ด้านข้างมีไดอารี่เก่าๆ เล่มหนึ่ง ซึ่งเพิ่งเขียนบันทึกในวันนี้จนเสร็จสิ้น เขาจึงถือวิสาสะหยิบมาอ่านอยู่ข้างๆ ชายชรา

        “...ครั้งหนึ่งเมื่อ 30 ปีมาแล้ว เรามีลูกชายคนหนึ่งที่เรารักมากที่สุดในชีวิต ในวันที่อากาศแจ่มใสวันหนึ่ง ตอนนั้นลูกชายกำลังอยู่ในวัยน่ารังช่างพูดช่างถามทีเดียว เราพาเขาไปนั่งที่ริมทุ่งหญ้า

        พอดีมีวัวผ่านมา... ลูกชายถามเราว่า 'พ่อ นั่นอะไร...'
        'วัวไงลูก' เราตอบ

        เวลาผ่านไปอีกไม่ถึง 1 นาที ลูกชายก็ถามคำถามเดิมกับเราอีก เราก็ตอบเช่นเดิมอีก

        เป็นอย่างนี้อยู่ถึง 25 ครั้ง... แต่เราไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเลยที่จะตอบคำถามเดิมๆ เหล่านั้น

        เรากลับรู้สึกดีใจอย่างที่สุดที่ลูกสนใจถามเราอย่างไม่เบื่อหน่าย....

        แต่ในวันนี้ ณ ที่แห่งเดิม คนสองคนที่เคยถามคำถามเดียวกัน หากแต่ว่าเราเป็นฝ่ายถาม ลูกชายเป็นคนตอบ....

        เพียง 5 ครั้งเท่านั้น ลูกก็ตวาดเรา หาว่าเราเลอะเลือนรังเกียจแม้แต่จะคุยกับเราต่อไป...”

        สำหรับผู้อ่านทุกท่าน ที่วันนี้คุณยังมีโอกาสดูแล “พ่อ”

        วันนี้คุณทำดีต่อพ่อคุณเพียงพอหรือยัง???

ที่มา :    จากคนรักพ่อ ใน “คำถามของพ่อ”
            การ์ตูนขายหัวเราะรายสัปดาห์
            ประจำวันพุธที่ 20-26 พฤษภาคม 2552 หน้า 20-21

===================================