** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

        ชายชาวจีนคนหนึ่งแบกถังนำสองใบไว้บนบ่าเพื่อไปตักนำที่ริมลำธาร ถังนำใบหนึ่งมีรอยแตก ในขณะที่อีกใบไร้รอยตำหนิและสามารถบรรจุน้ำกลับมาได้เต็มถัง

      แต่ด้วยระยะทางอันยาวไกลจากลำธารกลับสู่บ้าน จึงทำให้นำที่อยู่ในถังใบที่มีรอยแตกเหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว

        เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ดำเนินมาเป็นเวลาสองปีเต็ม

        คนตักน้ำสามารถตักน้ำกลับมาบ้านได้หนึ่งถังครึ่ง แน่นอนว่าถังน้ำใบที่ไร้ตำหนิจะรู้สึกภาคภูมิใจในผลงานอย่างยิ่ง

        ขณะที่ถังนำใบที่มีรอยแตกกลับรู้สึกอับอายต่อความบกพร่องของตนเอง มันรู้สึกเศร้าโศกกับการที่มันสามารถทำหน้าที่ได้เพียงครึ่งเดียวของจุดประสงค์ที่มันถูกสร้างขึ้นมา

        สองปีผ่านไป......

        ถังน้ำที่มีรอยแตกมองว่าเป็นความล้มเหลวอันขมขื่น มันจึงพูดกับคนตักน้ำว่า.......

        "ข้ารู้สึกอับอายตัวเอง เพราะรอยแตกที่ด้านข้างของตัวข้า ที่ทำให้น้ำที่อยู่ข้างในไหลออกมาตลอดเส้นทางที่กลับไปยังบ้านของท่าน"

        เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนตักน้ำจึงตอบว่า......

        "เจ้าเคยสังเกตหรือเปล่าว่ามีดอกไม้เบ่งบานอยู่ตลอดเส้นทางในด้านของเจ้า แต่กลับไม่มีดอกไม้อยู่เลยอีกด้านหนึ่ง เพราะข้ารู้ว่าเจ้ามีรอยแตกอยู่ ข้าจึงได้หว่านเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ลงในด้านของเจ้า และทุกวันนี้เราเดินกลับ เจ้าก็เป็นผู้รดน้ำให้กับเมล็ดพันธุ์เหล่านั้น"

        "เป็นเวลาสองปีที่ข้าสามารถที่จะเก็บดอกไม้สวยๆ เหล่านั้นกลับมาตกแต่งโต๊ะกินข้าว ถ้าหากปราศจากเจ้าที่เป็นแบบนี้แล้ว เราก็คงไม่อาจได้รับความสวยงามแบบนี้ได้"

        คนตักน้ำจึงกล่าวต่ออีกว่า.....

        "คนเราแต่ละคนย่อมมีข้อบกพร่องที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง แต่รอยตำหนิและข้อบกพร่องที่เราแต่ละคนมีนั้น อาจช่วยทำให้การอยู่ร่วมกันของเราน่าสนใจและกลายเป็นบำเหน็จรางวัลของชีวิตได้"

        "สิ่งที่ต้องทำ ก็เพียงแค่ยอมรับคนแต่ละคนในแบบที่เขาเป็น และมองหาสิ่งที่ดีที่สุดในตัวของพวกเขาเหล่านั้นเท่านั้นเอง"