** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

        “Cyborg She : ยัยนี่น่ารักจัง”

        เป็นภาพยนตร์จากแดนปลาดิบเรื่องล่าสุด ที่ผมเข้าไปพิสูจน์ในโรงหนังเมื่อไม่กี่วันก่อน ถ้าพิจารณาดูจากชื่อเรื่องเวอร์ชั่นไทย ดูเหมือนว่าจะไม่เร้าความสนใจเท่าที่ควร

        ถึงแม้ว่า Cyborg She จะมีสัญชาติญี่ปุ่นเต็มขั้น แต่ก็เป็นผลงานกำกับของกว๊าก แจ ยอง ผู้กำกับจากแดนกิมจิ ซึ่งฝากผลงานไว้จากเรื่อง My Sassy Girl และ The Classic

        Cyborg She เริ่มต้นด้วยเรื่องราวของหญิงสาวนิรนาม (ฮารุกะ อายาเสะ) คนหนึ่ง ที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตประจำวันอันน่าเบื่อหน่ายของกระทาชายนายคิตามูระ จิโร่ (เคอิสึเกะ โคอิเดะ) ซึ่งมีวิถีชีวิตดังเช่นปุถุชนในสังคมเมืองทั่วไป

        หญิงสาวลึกลับผู้นี้ มาพร้อมกับพละกำลังที่แข็งแกร่งเกินมนุษย์ ความเร็วเหนือเสียง และมีหน่วยความจำอันดีเลิศ แต่กลับมีนิสัยกระด้าง เย็นชา พร้อมใช้กำลังกับทุกคนได้ทุกเมื่อ

        แน่นอน....... หญิงสาวผู้นี้ คือ ไซโบได โมเดล 103 แอนดรอยสาว ซึ่งจิโร่จากโลกอนาคตจัดส่งย้อนเวลามาปกป้องตนเองในอดีตให้พ้นจากภัยพิบัติที่เกิดขึ้นในกาลต่อมา

        แต่ทว่า........ การก้าวเข้ามาของแอนดรอยสาว ก็นำพาความรู้สึกบางอย่างที่หายไปของจิโร่กลับคืนมา พร้อมทั้งปกป้องความรู้สึกอันแสนเปราะบางของเขา และที่สำคัญ หญิงสาวผู้นี้ยังเป็นผู้จุดประกายให้กับจิโร่ เกิดความรู้สึกที่เรียกว่า “ความรัก” ขึ้นภายในใจ

        จากเนื้อเรื่องของ Cyborg She แทบจะถอดแบบออกมาจาก My Sassy Girl (ก็แหง ผู้กำกับคนเดียวกันนี่) โดยเฉพาะนางเอกของเรื่อง ที่มักจะสร้างปัญหาให้กับพระเอกเป็นประจำ การดำเนินเรื่องค่อนข้างเรียบง่าย ไม่หวือหวา และบางฉากดูเหมือนจะได้รับอิทธิพลจากการ์ตูนด้วยซ้ำไป โดยนำประเด็นเงื่อนไขของกาลเวลามาเป็นตัวแปรเสริมให้กับความรักของหนุ่มสาวคู่หนึ่งสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

        หนังเปิดเรื่องด้วยภาพนาฬิกา และถูกย้ำชัดด้วยบทพูดของจิโร่ ซึ่งกล่าวประโยคหนึ่งว่า.......

        “ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงร้องไห้ อาจเป็นเพราะผมเคยรู้สึกถึงภาพนี้มาก่อน มันเป็นอาการแดจาวูที่เกิดขึ้นกะทันหัน”

        อารมณ์ของหนังก็ยังออกมาในแนวเดียวกับ My Sassy Girl ซึ่งเปี่ยมไปด้วยความตลก แต่เจือปนด้วยความเศร้า อันทำให้หนังสะท้อนถึงจิตใต้สำนึกของตัวละครอย่างเด่นชัดยิ่ง และต้องให้เครดิตกับ ฮารุกะ อายาเสะ กับเคอิสึเกะ โคอิเดะ ซึ่งถ่ายทอดอารมณ์ ความรู้สึกของตัวละครออกมาได้ดีทีเดียว

        โดยเฉพาะฮารุกะ ผู้รับบทไซบอร์กสาว ซึ่งทั้งสีหน้า ท่าทาง และแววตา ที่ดูสมจริงราวกับหุ่นยนตร์จริงๆ เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ความน่ารัก รอยยิ้ม และท่าทางเปิ่นๆ กลับทำให้ผมหลงรักหุ่นไซบอร์กตัวนี้เข้าให้ซะแล้วสิ

        นอกจากนี้ ผมรู้สึกชอบความสมจริงบางฉาก โดยเฉพาะ ฉากที่ทั้งตึกรามบ้านช่องภายในรัศมีของเมืองนี้ถล่มทลายลงมาด้วยฤทธิ์เดชของแผ่นดินไหว แผ่นดินแยก และแผ่นดินทรุด ซึ่งคล้ายกับ Sinking of Japan แต่เทคนิคการทำคอมพิวเตอร์กราฟิกถือว่าเนียนมาก ราวกับภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เช่นเดียวกับ Deep Impact แต่โทนอารมณ์ในส่วนนี้จะต่างกัน โดย Deep Impact จะให้อารมณ์แบบมหภาค ที่เห็นถึงความเสียหายของระบบเศรษฐกิจ และศิลปะวัฒนธรรม ขณะที่ Cyborg She สะท้อนอารมณ์แบบจุลภาค ที่เน้นเฉพาะตัวละครเอกเพียงสองตัวเท่านั้น

        ถึง Cyborg She มีประเด็นหลัก ซึ่งกว๊าก แจ ยอง เน้นเรื่องความรักเป็นสิ่งสำคัญที่สุด แต่ผมเห็นว่าประเด็นรองของหนังก็มีความน่าสนใจไม่แพ้กัน โดยเฉพาะความรู้สึกส่วนลึกของผู้ที่มาจากต่างจังหวัด ซึ่งถ่ายทอดผ่านจิโร่ โดยผจญชีวิตอันน่าเบื่อหน่ายอยู่ภายในสังคมเมือง ท่ามกลางการแก่งแย่ง แข่งขันกัน แต่ในใจลึกๆ กลับโหยหาถิ่นกำเนิดที่ตนจากมา และต้องการกลับไปที่นั่นอีกครั้ง

        โดยรวมแล้วภาพยนตร์เรื่อง Cyborg She นำเสนอออกมาได้ดีในทุกด้าน แม้ประเด็นหลักจะไม่ต่างจากผลงานกำกับที่ผ่านมาของกว๊าก แจ ยอง ก็ตาม แต่ Cyborg She ก็ให้สาระที่นอกเหนือจากเรื่องราวของความรัก โดยเฉพาะ……..

        ความอิ่มเอิบที่ได้รับจากความสวยงามของวิถีชีวิตแบบชาวบ้านนั่นเอง

                                                                                          ดินสอ 2B
                                                                                          ---------

ตีพิมพ์ในคอลัมน์ "ศิลปะและบันเทิง" จากหนังสือพิมพ์โคราชรายวัน
ฉบับวันที่  26 - 29 กันยายน  2551 หน้า  10 
-----------------------------------------------------------------------