** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

        สิ่งมีชีวิตอื่นใดบนผืนโลกใบนี้ จะสามารถดำเนินชีวิตอยู่ได้โดยปราศจาก “หัว”

        อย่างที่เรารู้กัน หัวเป็นอวัยวะที่สำคัญต่อสิ่งมีชีวิตทั้งมวลบนโลกใบนี้ ซึ่งเป็นแหล่งรวมสั่งการให้ร่างกายส่วนอื่นดำเนินตามแบบสิ่งที่อยู่ในหัวคิดขึ้นมา

        แต่ไม่ใช่กับสิ่งมีชีวิตหนึ่งเดียวบนผืนโลก ที่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้โดยไม่มีหัวนานถึงปีครึ่งด้วยกัน

        เรื่องราวมันเกิดขึ้นวันที่ 10 กันยายน  2488  เมื่อกระทาชายนายลอยด์ ซึ่งเป็นเจ้าของฟาร์มไก่แห่งหนึ่ง ในฟรูอิทา รัฐโคโลราโด ประเทศสหรัฐฯ ลงมือเชือดไก่ (โดยไม่ต้องมีลิงดู) เพื่อนำไปขายที่ตลาด และเป็นอาหารมื้อเย็น

        ความซวยจึงตกไปที่ไก่จำนวนหนึ่งที่อ้วนพี จ้ำม้ำ น่ากิน (เขียนแล้วพาลเกิดน้ำลายไหลขึ้นมาตงิดๆ) รวมทั้งไมค์ ไก่กระทงพันธ์เวียนดอทท์ (Wyandotte) ซึ่งเพิ่งมีอายุ (ขณะมีหัว) แค่ 5 เดือนครึ่งเท่านั้น

        “ฉั--------บ”

        ลอยด์จามขวานตรงที่หัวของไมค์อย่างเหมาะเหม็ง หัวของไมค์หล่นลงไปสงบนิ่งอยู่ที่ปลายเท้าของไมค์พอดี หากเป็นเรื่องปกติ ส่วนลำตัวของไก่จะดิ้นพราดๆ ทุรนทุรายอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสิ้นใจไปตามกฏธรรมชาติที่ควรจะเป็นของมัน

        แต่กรณีของไมค์ หาได้เป็นเช่นนั้น ส่วนหัวของไมค์นิ่งสนิทศิบย์ส่ายหน้าไปแล้ว ส่วนลำตัวกลับฝืนกฎธรรมชาติ ตัวของมันกลับเดินไปคุ้ยเขี่ยหาอาหารตามปกติ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

        การดำรงอยู่ของไมค์ สร้างความแปลกใจให้กับลอยด์อย่างยิ่ง  เขาเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของเจ้าไมค์ไก่ยอดทรหด ลอยด์รู้ได้ทันทีว่า “เจ้าไก่ตัวนี้ไม่ธรรมดา” เป็นแน่แท้ มันพยายามดำรงชีวิตตามปกติ เช่น กระโดดขึ้นไปขันในตอนเช้า (ทั้งที่ไม่มีหัว) บนขื่อสูงๆ (มันกระโดดปีนไปเกาะถูกได้ไงฟระ???)  และพยายามไซร้ขนเพื่อกำจัดเห็บไร ซึ่งเป็นปรสิตสามัญประจำตัวไก่

         ส่วนลอยด์ก็ให้อาหารแก่ไมค์ด้วยการใช้หลอดยาหยอดตา มาหยอดข้าวและน้ำลงไปผ่านลำคอของไมค์ จนหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ไมค์ยังคงสภาพเป็นสิ่งมีชีวิต ทั้งที่หัวถูกดองอยู่ในขวดโหล ด้วยความสงสัย เขาจึงพาไมค์ไปที่มหาวิทยาลัยยูทาห์ ซอลท์เลกซิตี้ ห่างจากบ้านเขาประมาณ 400 กิโลเมตร

        ท่ามกลางความงงเต็กของบรรดานักวิทยาศาสตร์ แต่ก็ยังพอมีคำอธิบายเหตุการณ์ประหลาดได้ว่า.......

        “เอ่อ...... อันเนื่องมาจากตอนที่คุณลอยด์จามขวานลงมาบนคอของไมค์นั้น คมขวานไม่ได้ตัดตรงเส้นเลือดใหญ่ที่คอของมัน ทำให้เลือดแข็งตัวเร็วพอที่จะอุดรอยแผลและไม่เสียเลือดจนดับสิ้นสิ้นชีวาวาย ถึงมันจะอยู่ในสภาพไม่มีหัว ที่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการดำเนินชีวิตมากนัก ก็เพราะสมองส่วนใหญ่อยู่บนตัวของมัน ซึ่งสั่งการขั้นพื้นฐาน อย่างการหายใจ ควบคุมการเต้นของหัวใจ และปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งเร้า ก็ยังอยู่พร้อมกับหูข้างซ้ายครับ”

        เมื่อเป็นดังนั้น ลอยด์มองเห็นลู่ทางหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองจากไมค์ ไก่ไร้หัวชัดขึ้น โดยไม่ต้องปรับจูนอะไร เขานำเจ้าไมค์เดินสายโชว์ตัวทั่วอเมริกา  เก็บค่าเข้าชมเหนาะๆ แค่คนละ 25 เซ็นต์

        ไมค์ ไก่มหัศจรรย์ (Miracle Mike) เป็นสมญานามใหม่ของไมค์ ซึ่งลอยด์ตั้งให้กับมัน ลอยด์ตั้งค่าตัว (รวมส่วนหัวที่อยู่ในขวดดอง) ไว้ที่ 10,000 ดอลล์ (มากพอดูสำหรับค่าเงินเมื่อ 63  ปีก่อน)  แถมพกด้วยลอยด์ทำประกันชีวิตให้ไมค์ถึง  10,000  ดอลล์ เช่นกัน

        นอกจากนี้ เจ้าไมค์ยังเป็นนายแบบและเรื่องราวลงตีแผ่บนหนังสือดังๆ เช่น ไลฟ์แม็กกาซีน นิตยสารไทม์ และกินเนสบุ๊ค เป็นต้น

        เมื่อมีดารานำดังซะขนาดนี้ พฤติกรรมเลียนแบบดาราก็ติดตามมาเช่นกันทันทีที่ข่าวกระจายออกไป  หลายคนพยายามลอกเลียนแบบลอยด์  แน่นอน...... หลายบ้าน หลายครัวเรือนก็จะมีไก่เป็นอาหารเย็นกันถ้วนหน้า

        แต่ก็เกือบมีคนเลียนแบบสำเร็จ เมื่อชายผู้ไม่ประสงค์ออกนาม แต่อยากดังแบบเดียวกับลอยด์บ้าง เขาเปิดเผยว่าเจ้าลักกี้ (Lucky) ไก่ของเขาก็แสดงปาฏิหารย์แบบเดียวกันกับไมค์ แต่มีชีวิตอยู่ได้เพียง 11 วัน ซึ่งเจ้าลักกี้กลับไม่ชำนาญกับการใช้ชีวิตแบบไร้หัว มันเข้าไปติดอยู่ในปล่องไฟตายอย่างอนาถ

        พอถึงบทจะตาย ไมค์กลับต้องมาตายแบบง่ายดายเกินคาด หลังจากที่ไมค์เดินสายโชว์ตัว (หัวไม่เกี่ยว) ลอยด์กับไมค์แวะพักที่โรงแรมอริโซน่า ขณะที่พักในคืนนั้น เม็ดข้าวโพดติดอยู่ในหลอดลมกระทันหัน

        อันที่จริง ลอยด์ประสบเหตุการณ์แนวๆนี้บ่อยมาก และก็ช่วยได้ทุกครั้ง แต่มาครานี้ พระเจ้ากลับไม่เข้าข้าง ท่านเห็นสมควรดึงไมค์ขึ้นมาโชว์ตัวบนสวรรค์เสียที  ประจวบเหมาะกับลอยด์หาที่หยอดตาไม่เจอ  ไมค์จึงลาออกจากการเป็นสิ่งมีชีวิตไร้หัวในคืนนั้น  สิริรวมไมค์ดำรงชีวิตแบบไม่ต้องใช้หัวได้นานถึง 18 เดือน

        แม้นเหตุการณ์จะผันผ่านมาแล้วหลายปีดีดัก แต่ชาวเมืองฟรูอิทายังรักและคิดถึงมัน ต่อมานายแซลลี่ เอดิงตัน (Sally Edinton) ผ.อ.สภาหอการค้าเมืองฟรูอิทา กำหนดให้วันที่ 17 พฤษภาคมของทุกปี (อีกไม่กี่วันก็เวียนครบรอบแล้วล่ะ) เป็นวันไมค์ ไก่ไร้หัว (Mike The Headless Chicken Day) ท่ามกลางความเห็นชอบของชาวเมือง จัดงานเฉลิมฉลองครั้งแรกในปี พ.ศ.2542 ซึ่งมีเหตุผลนอกเหนือจากระลึกถึงเจ้าไมค์แล้ว

        ยังสร้างแรงบันดาลใจ สำหรับการมีชีวิตอยู่บนโลก แม้จะมีอุปสรรคมากเพียงใดก็ตาม

ดินสอ 2β
---------

ข้อมูลจาก : ศิลป์ อิศเรศ จาก “ไมค์ ไก่ไร้หัว” ในหนังสือร้ายสาระ ตอนหลายสาระ หน้า 90 - 99