เมื่อครั้งผมยังเป็นเด็กอายุราวๆ 5 ขวบ ในคืนหนึ่งผมฝันว่าลื่นตกลงจากท่าน้ำที่
อยู่ริมคลอง จมลงไปในน้ำ ผมพยายามตะเกียกตะกาย แต่ไม่อาจเรียกร้องให้ผู้คนที่อยู่
ริมคลองส่วนหนึ่งมาช่วยได้ ยิ่งตะเกียกตะกายเท่าไหร่ ยิ่งจมลึกลงไปเรื่อยๆ จนเกือบจะ
สุดก้นคลอง

        ก่อนที่ผมจะสิ้นสติ ได้มีผู้หญิงคนหนึ่งดำน้ำลงมาดึงร่างอันไร้เรี่ยวแรงของผมขึ้นมาอยู่บน
ท่าน้ำ สติที่เริ่มจะเลือนราง แต่ยังพอเห็นใบหน้าของผู้หญิงที่ช่วยชีวิต เป็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วย
น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างของแม่นั่นเอง

        ในคืนเดียวกันนั้นเอง แม่ก็ฝันแบบเดียวกันกับผม แม่เดินอยู่บริเวณริมคลอง เห็นฝูงชน
มุงอยู่ในบริเวณท่าน้ำ ด้วยความสงสัย แม่จึงแหวกผู้คนเข้าไปดู ทันทีที่เห็นผมกำลังจะจมลงไป
ในน้ำ

        ไวเท่าความคิด ตูม!! ละอองน้ำกระเซ็นขึ้นมาบนฝั่ง แม่กระโดดลงไปในคลองตาม
สัญชาตญาณ ดำน้ำลงไปดึงร่างอันไร้สติขึ้นมาอยู่บนท่าน้ำ กดหน้าอกให้น้ำสำลักออก เขย่าตัว
ร้องเรียกชื่อหลายหน แต่หามีปฏิกิริยาตอบสนองจากร่างกายของผม

        แม่เคยบอกว่า แม่อธิฐานในความฝันเอาไว้ว่า หากสิ่งที่บังเกิดนั้นหากผมไม่รู้สึกตัว แสดง
ว่าผมจะไม่มีโอกาสหายขาดจากโรคออทิสติก ถ้าผมหายก็ขอให้ผมรู้สึกตัว

        ณ บัดเดี๋ยวนั้นเอง มือของผมเริ่มกระดิก สีหน้าของแม่เปี่ยมไปด้วยความปลื้มปิติเป็นล้น
พ้น เมื่อแม่ตื่นขึ้นมาจากความฝัน ความหวังภายในใจบังเกิดขึ้น แม้จะเป็นเพียงแค่แสงสว่างที่
ปลายอุโมงค์ก็ตาม

        แม่ก็คิดหาวิธีที่จะทำให้ผมเป็นปกติ โดยแนวทางการรักษาโรคออทิสติก มีวิธีหนึ่งที่แม่ใช้
คือการค่อยๆ ปรับเปลี่ยนพฤติกรรม ซึ่งต้องอาศัยความอดทนอย่างสูง