“บรื้ ----------------- น”

        เกือบจะทุกเช้าตลอดทั้งสัปดาห์  ฉันต้องขับรถออกจากบ้านในตัวเมือง วิ่งไปตามเส้นทางถนนมิตรภาพ ไปยังร้าน ซึ่งอยู่บริเวณถัดจากปากทางเข้าอำเภอโนนสูง เป็นระยะทางนับสามสิบกิโลเมตร โดยฉันจะมากับลูกชายเพียงสองคน ซึ่งเขาไม่สามารถขับรถเองได้ เพราะสายตาของเขาสั้นมากนั่นเอง

        ในเส้นทางสายดังกล่าว มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันพบเห็น ซึ่งนำมาถ่ายทอดผ่านตัวอักษรให้ได้ชมกัน

        ตลอดระยะทางที่ฉันเดินทางทั้งไปและกลับ ทั้งสองข้างทางมีปั้มน้ำมันตั้งอยู่เป็นระยะๆ ประมาณนับสิบปั้ม เมื่อฉันเดินทางไปได้สักสิบเอ็ดกิโลเมตร ทางด้านขวามือของฉัน อีกฟากหนึ่งของถนน มีโรงสีข้าวซึ่งผลิตข้าวสารอันลือชื่อ ในนามของ “หงษ์ทอง” ตั้งอยู่ และเดินทางมาอีกหนึ่งกิโลเมตร ก็จะเป็นที่ตั้งของ “พุทธมณฑล” ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว อยู่ทางขวามือของฉันอีกเช่นกัน

        ในเกาะกลางถนนมีต้นไม้ปลูกไว้เกือบตลอดเส้นทาง ฉันมองดูคราใด ก็จะรู้สึกสดชื่น สบายตา

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ

        ขณะที่ฉันขับรถอยู่ สายตาฉันแลเห็นรถสองแถว ซึ่งรับ- ส่งนักเรียน แออัดไปด้วยเด็กๆ อยู่ท้ายรถ จนฉันเกิดรู้สึกว่า “อันตราย” อยู่ไม่ไกลจากพวกเขาเท่าใดนัก

        “ตอนที่เรียนอยู่  โหนรถแบบนี้หรือเปล่า??” ฉันหันหน้ามาถามลูกชาย ซึ่งนั่งอยู่เบาะข้างๆ
        “ผมไม่โหนหรอกครับแม่  แต่ปีนขึ้นไปอยู่บนหลังคาเลยล่ะ” ลูกชายฉันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
        “เออ!!!.... ช่างไม่รู้จักอันตรายเลยนะ  เด็กน้อยพวกนี้”  ฉันรำพึงออกมา

        ภายในใจฉันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เมื่อตอนนี้ลูกชายฉันโตแล้ว และมีความคิดมากพอ ที่จะไม่กระทำสิ่งอันตรายในลักษณะนี้ให้ฉันเป็นห่วง

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ

        เมื่อถึงช่วงก่อนเทศกาลปีใหม่ทุกปี บนถนนจะเต็มไปด้วยรถจำนวนหลายคัน ซึ่งมากกว่าปกติ และติดกันยาวเหยียด ฉันมองรถแต่ละคัน ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา มีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ดีใจเป็นล้นพ้นที่จะได้กลับยังถิ่นฐานของตนเอง ซึ่งมีพ่อ แม่ พี่ และน้อง เฝ้ารอการกลับมาของพวกเขา

        แต่ก็มีบางคนไปไม่ถึงบ้าน ซึ่งอุบัติเหตุได้คร่าชีวิตพวกเขา ให้พวกเขาต้องพรากจากคนที่รัก ห่วงใย และยังรอคอยอยู่ สายตาฉันจับจ้องไปที่ ณ เกาะกลางถนน ซึ่งเป็นร่อง ทางน้ำไหล ภาพรถกระบะตะแคงทับร่างชายคนหนึ่ง ความรู้สึกสลดหดหู่ บังเกิดขึ้นภายในใจอย่างฉับพลัน หากเขาไปถึงบ้าน ก็คงมีเพียงร่างอันไร้วิญญาณเท่านั้น

        แน่นอน........

        แทนที่จะเป็นความสุขสมหวัง อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน บรรยากาศ ณ บ้านของพวกเขาจะแปรเปลี่ยนไปด้วยความเศร้าโศก เสียใจ

        ฉันตั้งสติ และเบือนหน้าหนี ขับรถลัดเลาะริมถนน จนมาถึงที่ร้านในที่สุด

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ

        เมื่อยังไม่มีลูกค้าเข้าร้าน ฉันมักจะยืนมองที่ถนนอยู่หน้าร้าน ภาพที่ปรากฏแก่สายตา เต็มไปด้วยรถหลากหลายขนาด และยี่ห้อ ติดอย่างยาวเหยียด ราวกับว่ากำลังอยู่ในเมืองหลวงของประเทศ  ซึ่งเป็นที่รับรู้กันว่า การจราจรคับคั่ง ติดอันดับต้นๆ ของโลก

        “คนอิสาน ช่างรักบ้านเกิดกันจริงๆ”

        ความคิดเช่นนี้เกิดขึ้นอยู่ในใจ ซึ่งฉันก็เห็นอย่างนี้ในทุกๆ ปี

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ

        หมุนเวลาไปยังช่วงเทศกาลสงกรานต์ วันขึ้นปีใหม่อีกวันหนึ่งของไทย

        ถนนมิตรภาพเป็นถนนสายหลักของภาคอิสาน หากไปยังจังหวัดอื่นๆ ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รถทุกคันจะต้องเดินทางผ่านเส้นทางสายนี้

        ฉันเห็นว่า หน่วยงานที่น่าเห็นใจมากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้น “ตำรวจ” ขณะที่ทุกคนได้กลับบ้าน และไปเที่ยวกับครอบครัวอย่างสนุกสนานเฮฮา มีเพียงตำรวจเท่านั้น มาอำนวยความสะดวกให้กับรถทุกคันที่สัญจรไปมาผ่านเส้นทางนี้

        พวกเขาไม่ค่อยได้หยุดพัก ทั้งกลางวันและกลางคืน คอยผลัดเปลี่ยน หมุนเวียนกันมาให้บริการแก่ประชาชนที่เดินทางกลับบ้าน ให้เดินทางโดยสวัสดิภาพมากที่สุด เท่าที่พวกเขาจะทำได้

        ช่วงวันสุดท้ายของเทศกาลสงกรานต์ ฉันก็จะกลับเข้ามาพักอยู่ที่บ้านในอำเภอเมืองโคราช และขับรถออกมาเผชิญกับการจราจรติดขัดบนถนนมิตรภาพเช่นกัน มีรถเฉี่ยวชนกันเป็นระยะๆ ตามปกติ ซึ่งทุกคนต่างก็มุ่งหน้ากลับไปยังกรุงเทพฯ หรือถิ่นอื่นๆ เพื่อให้ทันเวลาทำงานในวันถัดไป

        ท่ามกลางแสงแดดอันแสนร้อนระอุในช่วงกลางเดือนเมษายน

        ฉันมองเห็นตำรวจที่คอยอำนวยความสะดวกอยู่บนถนน ฉันรู้สึกประทับใจในความเสียสละของพวกเขา  ฉันและญาติ ซึ่งมาเที่ยว และเยี่ยมญาติพี่น้องในช่วงเทศกาลสงกรานต์ ต่างก็นั่งอยู่ภายในรถกระบะ ซึ่งเปิดเครื่องปรับอากาศภายในรถอย่างเย็นฉ่ำอุรา ส่วนเด็กๆก็เล่นสาดน้ำกันอยู่หลังรถ ต่างเปียกโชกไปทั่วทั้งตัว

        แต่ในขณะเดียวกัน ตำรวจบางคนรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด บางคนก็นั่งพักอยู่กับเก้าอี้ข้างถนน ท่ามกลางแสงแดดอันร้อนแรง และมลพิษทั้งทางอากาศและทางเสียง

        เป็นภาพที่ทำให้ฉันเกิดความรู้สึกที่ดีต่อตำรวจมากขึ้น

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ

(โปรดติดตามตอนต่อไป) ==== >>

 

© สงวนลิขสิทธิ์ โดย นางสมบูรณ์ ลิมป์คุ้มธรณี
     ปีที่เผยแพร่ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๕๐


₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

Comment

Comment:

Tweet