วันวานที่ผันผ่านตามเข็มนาฬิกา (ถ้าถ่านยังไม่หมด) และกระดาษปฏิทิน (ถ้าขยันฉีก วัน/เดือน ละแผ่น) ในแต่ละวัน เดือน จวบจนครบปี บนถนนสายนี้ ที่ฉันต้องเดินทางไป-กลับ นับเป็นเวลาสิบปีด้วยกัน

        วันหนึ่ง ฉันขับรถออกมาจากร้าน หลังจากเลิกงานตามปกติ มีรถสิบล้อคันหนึ่ง วิ่งอยู่เบื้องหน้าฉัน ซึ่งมีกระบือ แออัดอยู่เต็มคันรถ ฉันขับรถตามไปและสังเกตุมองไปที่แววตาของพวกมัน ฉันรู้สึกสลดใจอย่างบอกไม่ถูก ความเศร้าแฝงอยู่ในแววตาของพวกมัน ซึ่งพวกมันคงจะรู้ดีว่า สุดท้ายจะต้องมีชะตากรรมเช่นใด? ดูเหมือนว่าพวกมันอยากจะขอความช่วยเหลือจากฉัน

        แต่ทว่า....

        ฉันไม่มีเงินมากพอที่จะไถ่ชีวิตพวกมัน

        และต้องสลัดความคิดนี้ออกไป

        เท้าฉันเร่งเร้าคันเร่ง พุ่งทะยาน แซงรถบรรทุกคันนั้นไป

        ด้วยดวงจิตที่แสนจะปวดร้าวต่อชะตากรรมของพวกมัน

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ

        มีอยู่ครั้งหนึ่ง หลังจากเลิกงาน ฉันขับรถกลับบ้านพร้อมกับลูกชายตามปกติ และได้หยุดรอสัญญาณไฟเขียว ที่สี่แยกไฟแดงทางเข้าวัดพนมวัน

        ทันใดนั้นเอง!!!.......

       รถทัวร์คันหนึ่ง วิ่งมาด้วยความเร็วสุดหยั่งคาด รถทัวร์คันนั้นวิ่งอยู่คนละเลนกับรถของฉัน

        “โคร----------- ม!!!”

        รถคันดังกล่าวพุ่งเข้าชนท้ายรถกระบะสีขาวคันหนึ่ง แล้วหันหน้ารถพุ่งเข้ากระแทกประตูด้านข้างรถของฉันเต็มแรง ที่ลูกชายของฉันนั่งอยู่จนประตูยุบ

        ด้วยความแรงของรถทัวร์ ทำให้รถของฉันกระเด็นออกไปอยู่กลางสี่แยก และเกือบจะกระเด็นพุ่งชนเสาไฟฟ้า ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเกาะกลางถนน กลางสี่แยก

        ฉันรู้สึกตื่นตระหนก ตกใจ แต่ก็ยังตั้งสติ มือบังคับพวงมาลัยอย่างมั่นคง พร้อมกับเท้าเหยียบเบรกไว้อย่างสุดแรงเกิด ก่อนที่รถจะพุ่งเข้าชนเสาไฟฟ้า

        เดชะบุญ.......... คุณพระช่วย!!! ..........

        หากรถอีกสองทางแยกวิ่งสวนออกมา ฉันและลูกคงจะมอดม้วยเป็นแน่แท้

        ฉันคงไม่มีโอกาสเล่าผ่านตัวอักษรสู่สายตาของท่านผู้อ่านอย่างแน่นอน

        เวลาเคลื่อนคล้อยผ่านไปไม่กี่วินาที แห่งช่วงเวลาผ่านความเป็นความตายความตายมาได้ รถหยุดนิ่งสนิทกลางสี่แยก ฉันหันมามองดูลูกชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นเขาไร้บาดแผล แม้แต่รอยถลอก ฉันก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

        ยังดีที่เขาคาดเข็มขัดนิรภัยด้วยทุกครั้งที่นั่งรถ

         ฉันลงจากรถ ปรี่เข้าไปหาคนขับรถทัวร์ ซึ่งเขาได้จอดรถไว้เลยสี่แยกออกมา

        “ทำไมคุณถึงขับรถอย่างนี้??? ไม่รู้รึไงว่ามีไฟแดง???” ฉันถามด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
        “รู้........ แต่คิดว่ารถคันนั้นจะฝ่าไฟแดงนี่” คนขับรถทัวร์โยนความผิดให้กับเจ้าของรถกระบะอีกคันอย่างไม่ยี่หระ

        เมื่อฟังดังนั้น ฉันได้แต่ส่ายหน้า และเห็นว่าความคิดของเขา “แย่มาก” ที่ไม่รับผิดชอบผลจากการกระทำของตนเอง แล้วยังไปโยนความผิดให้กับผู้อื่นอีก ฉันเห็นว่า ทั้งตัวฉันและลูกก็ปลอดภัยดี จึงไม่เอาเรื่องกับเขา และตกลงให้ประกันนำรถของฉันไปซ่อมในวันรุ่งขึ้น

        ฉันก็ไม่อยากมีเรื่อง เพราะไม่อยากเสียเวลากับการฟ้องร้องที่จะใช้เวลามากเกินไป และถือว่าเป็นคราวเคราะห์ของตัวเอง

        ในบางครั้ง เราไม่ได้ทำอะไรให้ใครเดือดร้อนเลยสักนิด แต่อยู่ดีๆ ก็มีคนนำเคราะห์ร้ายมาให้กับเราเป็นของขวัญ     

        นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่ฉันขับรถ และเห็นรถทัวร์วิ่งตามหลังมา ฉันจะปล่อยให้เขาขับแซงไปก่อนเพื่อความปลอดภัย

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ

        มีอยู่ครั้งหนึ่ง...........

        ฉันก็มาขายของให้กับลูกค้าตามปกติ สายตาฉันพลัน!!! เห็นเด็กผู้หญิงทั้งห้าคน ซึ่งมีอายุราวๆ สิบสี่ สิบห้าปี จอดรถจักรยายยนต์สองคันอยู่ข้างถนนมิตรภาพบริเวณหน้าร้าน มีสุราสองขวดวางอยู่ข้างรถ เด็กหญิงสองสามคนยืนบิด ยืนเต้นไป – มา ราวกับว่าตนเองนั้นเป็น “โคโยตี้”

       ฉันและลูกค้าต่างก็ยืนมองอยู่สักพัก จนลูกค้าซื้อของกลับไป เด็กหญิงกลุ่มนี้ก็ยังยืนเต้นอยู่เช่นเดิม รถราซึ่งวิ่งกันขวักไขว่ ต่างก็ต้องชลอความเร็วลงมากกว่าปกติ

        “บรื้----------------- น”
        “เอี๊ย ---------------- ด”
        “ปี้ ------------------ น”
        “ฮ่า ----------------- า”

        จู่ๆ พวกเด็กสาวก็ขับรถตัดหน้ารถกระบะคันหนึ่ง ซึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วพอสมควร แต่เสียงแตรรถกลับมิได้มาจากรถกระบะ มาจากรถจักรยานยนต์ที่เด็กหญิงขับออกไปตัดหน้ารถเขา พร้อมกับแผดเสียง หัวเราะชอบใจกันอย่างสนุกสนาน

        จากพฤติกรรมของเด็กสาว ทำให้ฉันเกิดความรู้สึกหนึ่งขึ้นมาภายในใจ

        “พ่อแม่พวกเธอจะรู้หรือเปล่า??? หากส่งลูกสาวมาเรียนหนังสือ แต่พวกเธอกลับมาทำพฤติกรรมเยี่ยงนี้”

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ

        บนเส้นทางสายนี้ ในหลายๆ ครา ฉันมักจะเห็น ผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์มักจะชอบขี่ตามรถสิบล้อบรรทุกสินค้า หรือบรรดารถพ่วงทั้งหลาย แทบจะชิด ติดท้ายรถเลยก็ว่าได้ ขับรถจ่อท้ายอยู่เช่นนั้น ไม่ยอมขับแซงไปสักที  ส่วนคนขับรถบรรทุก คงมิอาจมองเห็นและรู้ตัวว่ามีคนขับจักรยานยนต์มาจ่อท้ายรถของตน

        ความคิดหนึ่ง “แว่บ” ขึ้นมาในสมอง ในกรณีที่มีคนวิ่ง หรือขับรถตัดหน้ารถบรรทุกอย่างฉับพลัน คนขับก็คงจะเหยียบเบรกในทันใด ตามสัญชาตญาณ คนขับรถจักรยานยนต์ก็คงตั้งตัวไม่ติดอีกเช่นกัน ไม่แคล้วตัวเขาต้องไปนอนอยู่ใต้ท้องรถสิบล้อเป็นแน่

        ฉันได้แต่ปลง และขับรถแซงทั้งสองคันออกไป

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ

        ฉันมาทราบข่าวอีกครั้งในเช้าวันต่อมา เมื่อเห็นรอยสีสเปรย์สีขาว เป็นรูปรอยเหมือนกับมีคนนอนอยู่บริเวณถนนตรงไฟแดง ทางแยกเข้าอำเภอโนนสูง

        “มีรถชนกันแถวนั้นเหรอ??” ฉันเอ่ยถามผู้ที่อยู่ในบริเวณนั้น
        “อ๋อ......... คนขับรถมอเตอร์ไซค์ มันขับตามรถสิบล้อ พอสิบล้อเบรกเท่านั้นแหละ คนขับรถมอเตอร์ไซค์ไม่รู้ ก็เลยเบรกไม่ทัน แล้วพุ่งเข้าไปใต้รถสิบล้อ โดนล้อรถทับซะเละเลย” ผู้ประสบเหตุการณ์เอ่ยอธิบาย

        “เฮ้ --------------- อ” ฉันได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับปลงสังเวช

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ

        วันหนึ่ง...........

        หลังเลิกงาน ฉันขับรถกลับบ้านตามปกติ ซึ่งอยู่ในอำเภอเมืองอย่างเคย เมื่อมาถึงโรงสีใหญ่ ซึ่งผลิตและจำหน่ายข้าวสารยี่ห้อ “หงษ์ทอง” ฉันเห็นผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์คันหนึ่ง และขับขี่รถฉวัดเฉวียน แกว่งไป แกว่งมา ขณะที่ข้างหน้าของเขามีรถกระบะคันหนึ่งวิ่งอย่างเชื่องช้า ซึ่งคนขับระกระบะอาจไม่รู้ว่ามีคนขับรถจักรยานยนต์วิ่งประชิด ตามหลังรถของเขา

        คนขับรถจักรยานยนต์ ซึ่งเป็นวัยรุ่น กำลังคึกคะนอง ต้องการแสดงความเก่งกาจ และความกวนส้นเท้าของตนเอง จึงขับรถส่ายไป – มาอยู่ท้ายรถกระบะคันนั้น ฉันขับตามมาห่างๆ มากพอที่จะมองเห็นเหตุการณ์ได้อย่างชัดเจน

        เมื่อคนขับรถจักรยานยนต์ได้พลาดพลั้งอย่างมหันต์ ที่ขับรถเข้าไปเกี่ยวท้ายรถกระบะเข้าอย่างจัง และตัวเขาเสียหลักกระเด็นลงมาจากรถ กลิ้งหลุนๆ ตกลงไปในเกาะกลางถนน ซึ่งเป็นแอ่งน้ำขัง ขณะที่รถของเขาก็กระเด็นลงไปข้างทาง คนขับรถกระบะก็รู้สึกตัว เหยียบคันเร่งสุดแรงเกิด ขับหนีไปในทันใด

        ฉันขับรถแวะไปที่ป้อมตำรวจ ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากจุดเกิดมากนัก และบอกให้เขาดูแลผู้บาดเจ็บด้วย อาจจะส่งเขาไปที่โรงพยาบาลได้ทันเวลา

        ฉันคิดว่า ความจริงแล้ว คนขับรถกระบะก็ขับรถของเขาอยู่ดีๆ ไม่ได้เดือดร้อนใคร และวิ่งอยู่ในเลนซ้ายด้วย

        แต่ทว่า........

         ความคึกคะนองของใครบางคนที่ทำให้เขาต้องเดือดร้อน

        ในการใช้รถใช้ถนน หากประมาทเมื่อใด ชีวิตของตนเองและคนรอบข้าง รวมถึงทรัพย์สิน คงไม่แคล้วที่จะต้องสูญสิ้น

        ผู้ขับขี่ยวดยานทุกท่านควรจะมีสติ และไม่ตั้งอยู่ในความประมาทเป็นสำคัญ

דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ דּ


© สงวนลิขสิทธิ์ โดย นางสมบูรณ์ ลิมป์คุ้มธรณี
     ปีที่เผยแพร่ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๕๐

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

Comment

Comment:

Tweet


อ้อ... พอผมลงจากรถ

เดินไปดูที่ด้านหลังรถตู้คอนเทนเนอร์อีกหน

ปรากฏว่าเป็นรถสิบล้อ มาชนท้ายเขาอีกที

เวรกรรมจริงๆ

#2 By Juninyá on 2007-12-28 19:26


นี่เลยครับ.....

เหตุการณ์สดๆ ร้อนๆ เพิ่งผ่านมาได้สักชั่วโมงนี่เอง

ผมนั่งรถสองแถวออกไปเรียนตามปกติ

โดยเข้าไปนั่งอยู่ข้างในรถ

รถวิ่งมาจอดรับนักศึกษาอยู่หน้าเทคโนฯ

จู่ๆ รถตู้คอนเทนเนอร์ ซึ่งวิ่งตามหลังมา

เหมือนกับเบรกแตก หรือยังไงนี่แหละ

พุ่งเข้าอัดท้ายรถสองแถวที่ผมนั่งอยู่

ยังดีที่ชนไม่แรงมาก กระจกไม่แตกมากเท่าใหร่

เด็กที่นั่งอยู่ตรงข้ามผม กระเด็นลงมาข้างล่างเลย

เวลากระชั้นชิดมาก

เมื่อเหตุการณ์สงบลง ปรากฏว่า....

น้องผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังขึ้นรถ

ถูกชนขาหัก ผิดรูปไปเลย

ผมมองดูแล้ว ยังเสียวไม่หายเลย

ผมคิดดู หากเป็นเวลาปกติ ซึ่งรถจะแออัดไปด้วยผู้คน

ผมก็ไปเกาะอยู่ทางท้ายรถ

ให้เกียรติผู้หญิงนั่งที่เบาะก่อนเป็นประจำ

ขาของผม "ก็คงจะเละไปแล้วล่ะ"

#1 By juninya (202.41.167.246) on 2007-12-28 17:33