** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

><
><
>< เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 2550 เป็นวันซ้อมใหญ่พิธีเปิดกีฬาซีเกมส์
><
>< ณ สนามกีฬาสมโภช 80 พรรษา
><
>< ฉันจึงอยากมีส่วนร่วมในงานนี้ด้วย
><
>< หนแรก ฉันคิดว่าจะมาชมพิธีเปิดจริงในวันนี้ ( 6 ธ.ค.50)
><
>< แต่คิดว่าคงไม่สะดวก เพราะคนจะเยอะมาก
><
><  ฉันจึงชวนลูกชายไปด้วย แต่เขาไม่สะดวก
><
>< เพราะต้องไปร่วมงานถวายพระพร ที่ทางมหาวิทยาลัยจัดขึ้น
><
>< ในตอนเย็น..... ช่วงเวลาบ่ายสามโดยประมาณ
><
>< ฉันจึงต้องใช้บริการพี่ออ ซึ่งเป็นพี่สาวของฉัน ไปร่วมงานด้วย
><
>< และพี่ออไม่เคยปฏิเสธน้องเลยสักครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกัน
><
>< ฉันจึงขับรถไปรับพี่ออ แล้วมุ่งตรงไปที่สนามกีฬาทันที
><
>< หลังจากเลี้ยวรถเข้าไป ตำรวจต่างก็มาอำนวยความสะดวกให้ตลอด
><
>< ไม่ว่ารถจะเลี้ยวไปแห่งหนใด เพราะพื้นที่สนามกว้างขวางมาก
><
>< โชคเข้าข้าง ฉันได้ที่จอดรถใกล้กับสนามซ้อมพิธีเปิด
><
>< จึงไม่ต้องเดินไปไกล หากมาช้าไปกว่านั้น คงจะไม่มีที่จอดรถ
><
>< เพราะสายตาแลเห็น ทั้งรถ ทั้งผู้คน ละลานตาไปหมด
><

>< ขณะเดินไปซื้อบัตร แต่ไม่ทราบสถานที่ขาย
><
>< ฉันจึงเข้าไปสอบถามเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
><
>< “น้องๆ รู้มั้ย ว่าเค้าขายบัตรกันตรงไหน” ฉันถามเสียงเรียบ
><
>< “”ไม่รู้... เพราะผมไม่ได้เป็นสต๊าฟสนาม” เขาตอบอย่างไม่ยินดี
><
>< กับคำตอบที่ได้อย่างไม่ใยดี ทำให้ฉันเสียความรู้สึกมาก
><
>< กับสายตาของเขาที่มองฉันกับพี่สาวแบบ.......
><
>< “ขอบคุณที่ช่วยบอกว่าไม่ได้เป็นสต๊าฟสนามนะคะ”
><

>< ฉันตอบพร้อมรอยยิ้ม

><

><
>< ฉันคิดว่า คนมีอยู่เยอะ คงจะมีคนพูดรู้เรื่องมากกว่านี้
><
>< จริงดังคาด ฉันไปถามเจ้าหน้าที่อีกคน
><
>< เขาตอบอย่างสุภาพ แล้วชี้ไปที่จุดขายตั๋ว
><
>< ฉันกับพี่ออจึงเดินไป และทำหน้าที่ของน้องที่ดี
><
>< ยืนคอยพี่สาว ซึ่งเข้าแถวซื้อบัตรเข้าชม
><
>< จากนั้นจึงพากันมุ่งสู่ในสนามต่อไป
><

><
>< ฉันเก็บภาพบรรยากาศ ตั้งแต่คนยังไม่เยอะ
><
>< จนกระทั่งมีผู้เข้าชมจนเต็มสนาม
><
>< พิธีซ้อมเปิดการแข่งขัน ซึ่งเป็นการแสดงอลังการมาก
><
>< ตื่นตาตื่นใจ จนฉันลืมเก็บภาพตอนจบชุด ซึ่งมีพลุดอกไม้ไฟ
><
>< ในแต่ละชุดล้วนสื่อถึงความหมายทางการแสดง
><
>< ฉันรู้สึกภูมิใจมาก ที่มีโอกาสเข้าชม แม้นจะเป็นการซ้อมใหญ่ก็ตาม
><
>< และเหลียวมองดูรอบด้าน ทุกคนต่างก็ต้องการมีส่วนร่วม
><

><
>< เมื่อพิธีกรบอกให้ทำอะไร ทุกคนที่อยู่บนอัฒจันทร์ก็จะทำตามที่บอก
><
>< ฉันรู้สึกสนุก อิ่มเอมไปกับบรรยากาศ
><
>< และรู้สึกถึงความสมัครสมาน สามัคคีของทุกคน
><
>< ความเสียดายบังเกิดขึ้นในใจฉัน ที่นั่งชมการแสดงไม่ถึงตอนจบ
><
>< เพราะมองไปเห็นผู้คนจำนวนมากแล้วเกรงว่า
><
>< ถ้าขากลับออกมาพร้อมกับคนอื่น แล้วรถจะติดมาก
><
>< จึงจำใจต้องออกมาก่อน
><

><
>< ด้วยความเสียดายที่ไม่ได้ดูอีกหลายชุด
><
>< และการจุดคบเพลิงจะเป็นเช่นใด??
><
>< ฉันจึงนำรูปมาให้ชมกันพอหอมปากหอมคอ
><
>< แล้วมาเชียร์กีฬากันบ้างนะ
><
>< แพ้-ชนะ เหรียญรางวัลมิใช่สิ่งสำคัญ
><
>< เทียบเท่ากับสปิริตแห่งนักกีฬา
><
>< ฉันขอเอาใจช่วยนักกีฬ่าทุกคน
><
>< ขอให้สู้เต็มที่ และมีน้ำใจนักกีฬา
><
>< เท่านั้นก็เพียงพอ

edit @ 7 Dec 2007 12:49:59 by จูนินยะ