** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

        รถยนต์คันหนึ่งที่หยุดการเคลื่อนไหว นิ่งสนิทอยู่กลางถนน ท่ามกลางสภาพน้ำท่วมขังเต็มถนน

        “เฮ้ย!!! พวกเรา รถเขาเสียอยู่ตรงนั้นน่ะ เรารีบไปช่วยเขาดีกว่า” คุณสุวิทย์ร้องสั่งทีมงาน

        คุณสุวิทย์พร้อมทีมงาน รีบลงจากรถอย่างทันท่วงที แล้วเดินลุยน้ำเข้าไปช่วยกันเข็นรถให้เข้าไปชิดขอบทางริมบาทวิถี เพื่อมิให้กีดขวางการจราจร พร้อมกับโทรเรียกให้รถจากหน่วยงานอื่นลากรถคันดังกล่าวไปซ่อม

        แม้สีหน้าของเขาจะดูอ่อนเพลีย แต่แววตายังแสดงความมุ่งมั่นต่อหน้าที่การงานด้วยใจรักยิ่ง

        “เฮ้อ....... ผมน่ะ ไม่ค่อยได้นอนมาสามวันแล้ว” เขารำพึงด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนกับผมผ่านคลื่นโทรศัพท์

        จากคำบอกเล่าต่อมา สภาพน้ำท่วมในโรงพยาบาลมหาราช และองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นโคราช หนักที่สุดในรอบสิบปี ต้นเหตุมาจาก น้ำในคลองลำตะคอง ซึ่งมีกระแสวารีอันแสนจะเชี่ยวกราก ใหลมาจากเขื่อนลำตะคองในปริมาณมาก ได้เอ่อล้นออกมายังบริเวณสองฝั่งคลอง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างผลักดันน้ำออกมาจากใต้คลอง จนน้ำท่วมอยู่ในระดับที่สูงขึ้น โดยเฉพาะในบางพื้นที่ (ผมไม่สามารถระบุได้) น้ำท่วมสูงถึง 1.50 เมตร

        แน่นอน...... บ้านเรือนและสถานที่ราชการแภบนั้น ย่อมได้รับผลกระทบไปด้วย

        รวมทั้ง ในโรงพยาบาลมหาราชเอง ที่มีผู้ป่วย ผู้ประสบอุบัติเหตุ หรือผู้มาเยี่ยมคนไข้ โดยเฉพาะ มีทั้งผู้ป่วยและผู้ประสบอุบัติเหตุ เข้ามารับการรักษาอยู่เป็นจำนวนมาก การเดินทางเข้า – ออกไม่สะดวกนัก รถกระบะ และรถเก๋งแทบจะเข้ามายังบริเวณโรงพยาบาลไม่ได้เลย และน้ำยังคงท่วมอยู่ในสภาพเดิมอยู่ในบริเวณนี้ถึงสองวัน กว่าน้ำจะลดระดับลงจนเข้าสู่สภาพปกติ

        คุณสุวิทย์ (รับมือกับน้ำท่วมตลอด 5 วัน) และทีมงาน (ผลัดเปลี่ยนเวรกันตลอด) จึงต้องคอยให้ความช่วยเหลือ อำนวยความสะดวกประชาชนและผู้ป่วย ด้วยการนำรถบรรทุกนำผู้ป่วยและประชาชน เข้าไปยังตัวอาคารผู้ป่วย โดยร่วมมือและประสานงานกับหน่วยงานอย่าง สำนักงานตำรวจและทหาร รวมถึงมูลนิธิต่างๆ ตลอด 24 ชั่วโมง

        “ผมรู้สึกกังวลอยู่เหมือนกัน น้ำมันท่วมถึงบางอาคาร และอาจจะมีเชื้อโรค อย่างโรคฉี่หนู ผมกลัวว่ามันไม่ปลอดภัยต่อสุขภาพของผู้ป่วยเท่าใหร่น่ะ”

        คุณสุวิทย์เอ่ยด้วยแววตาวิตก ซึ่งเขาเป็นคนที่มีนิสัยเอาจริงเอาจังกับงานที่ทำมาก (เพราะใจรัก)
       

        และเขามักจะพูดอยู่เสมอว่า

        “ผมจะทำอะไร ก็ต้องทำให้ดีที่สุด สันดานผมเป็นหยั่งเงี้ย”

        แต่ในอีกด้าน เขาเป็นคนที่รักครอบครัวมาก จากคำพูดที่ได้รับการถ่ายทอดจากเขา

        "ตลอดทั้งอาทิตย์  ผมยังไม่ได้กลับบ้านไปหาลูกหาเมียเลย"

        และคุณสุวิทย์ยังกล่าวต่ออีกว่า 

        “ผมทำแต่งาน ช่วงนี้ไม่ค่อยได้กลับบ้านนัก ก็อยากกลับไปคอยบอกคอยสอนลูกชาย ลูกสาวของผมอยู่เหมือนกัน หลังนำลด ผมคงมีเวลาให้กับพวกเขา แต่ถึงยังไง ด้วยภาระหน้าที่ที่ผมเป็นหัวหน้า ผมก็ต้องทำงานหนัก เพื่อให้เป็นประโยชน์แก่พี่น้องประชาชน และถ้ามีเหตุด่วน เหตุร้ายที่ไหน ทั้งไฟใหม้ รถคว่ำ หรือนำท่วม โทรมาที่เบอร์ 1784 นะครับ”

        ถึงแม้คำพูดของเขาฟังดูคล้ายกับมาจากหนังสือ (เพราะคุณสุวิทย์เขียนหนังสือราชการจนชินกับภาษาที่ใช้ในราชการ)

        แต่ผมสัมผัสถึง "ความจริงใจ" ที่สื่อผ่านออกมาจากดวงตาคู่นั้นของเขา

        สำหรับในพื้นที่อื่น ที่ได้รับความเดือดร้อน อย่างโรงเรียนอัสสัมชัญโคราช เขาและทีมงานช่วยกันนำเครื่องสูบน้ำ ไปช่วยระบายน้ำออกจากพื้นที่ในโรงเรียน

        สถานการณ์น้ำท่วมในโคราช รับประทานเวลายาวนานมาเกือบอาทิตย์เลยทีเดียว จึงจะเข้าสู่สภาวะปกติ

        แต่งานส่วนใหญ่จะลุล่วงได้ด้วยดี มาจากการประสานงาน ร่วมแรงร่วมใจ ของทั้งหน่วยงานราชการส่วนต่างๆ รวมถึงความร่วมมือจากประชาชน

        และที่ขาดไม่ได้คือ “ความเสียสละ” เวลาส่วนตัว เพื่อยังประโยชน์แก่ส่วนรวมของพวกเขา

        โดยที่มิได้หวังผลตอบแทนใดๆจากสังคม