** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

.
        “เฮือก....”
.
        ฉันตกใจสะดุ้งตื่น พร้อมกับสติสัมปชัญญะทุกส่วนกลับคืนมา
        เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในความฝัน ทำให้ฉันรู้สึกใจคอไม่ดี
.
        “ในฝันช่างเหมือนความจริงแท้ๆ”
.
        ในเวลานั้นดึกมากแล้ว ฉันลุกขึ้นจากที่นอน เดินมานั่งตรงบันได ด้วยจิตใจอันแสนสับสน
.
        “พรุ่งนี้ก็กลับกรุงเทพฯแล้ว จะมีเหตุร้ายอะไรเกิดขึ้นก็ไม่รู้”
.
        ฉันได้แต่รำพึงเช่นนั้นในใจ
        ..................
        ............
        .......
.
เย็นวันต่อมา.....
.
        ขณะที่ฉันกำลังเดินไปตามท้องร่อง กำลังจะไปถึงบ้านเช่าที่ฉันพักอาศัยอยู่
.
        “น้อยๆ(อีกชื่อที่คนเรียกฉัน) น้องสาวแกโดนแทงตายแล้ว” เพื่อนบ้านคนหนึ่งตะโกนบอก
        “อะไรนะ?” ฉันถามทวนคำตอบ ด้วยความหวังว่า สิ่งที่ได้ยิน มิใช่สิ่งที่ฉันกังวลมาตลอด
        “ริน.... น้องสาวแกโดนแทงตายอยู่ก๊ะร้านลูกชิ้น” เพื่อนบ้านคนนั้นย้ำคำตอบเดิม
.
        สิ่งที่ฉันได้ยิน เป็นคำตอบที่ฉันไม่อยากเชื่อหูตนเอง และเป็นความจริงที่ฉันไม่อยากฟัง ร่างกายฉันหมดเรี่ยวแรง ทรุดลงกับพื้น
.
        “ฮือๆๆๆๆ......”
.
         ฉันปล่อยโฮออกมาจากความรู้สึกอย่างไม่อายใคร ฉันนั่งร้องไห้อยู่หลายชั่วโมง จนกว่าจะตั้งสติได้ และเดินทางไปดูศพอีรินกับพี่สาว
.
        “ฮือๆๆๆๆ......”
        “ทำไมมันอายุสั้นแท้....”
.
        เมื่อเห็นศพของน้องสาว บรรดาพี่สาวของฉัน รวมทั้งฉันที่ไปดูศพน้องสาวของตนเอง แล้วร่ำไห้ออกมา
        ทุกคนต่างรู้สึกเสียใจต่อการจากไปของอีริน
        ในวันนั้น ญาติๆและพี่สาวของฉันจัดการนำศพอีรินกลับบ้านเกิด
        ส่วนคนร้ายที่ฆ่าน้องสาวฉันก็หลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอย

        ภาพความทรงจำต่างๆ เกี่ยวกับอีริน ซึ่งฉันระลึกได้ตั้งแต่วัยเด็ก จนมาหยุดอยู่เมื่อวันก่อนที่ฉันจะกลับไปในหมู่บ้าน
.
        “อีบูรณ์ ....  แกมาหาฉันก๊ะบ้านพี่สาครเด้อ” อีรินเอ่ยชวน
        “เออๆ ได้.... เย็นนี้กูไปหา” ฉันยืนยัน
.
        ฉันเดินทางไปหาน้องสาวที่บ้านพี่สาคร เราสองคนต่างยินดี เมื่อได้พบกันและอยู่คุยกันจนดึก เหมือนกับว่าเราทั้งสองคนจะไม่ได้คุยกันอีกแล้ว
        ฉันกับอีรินคุยกันถึงเรื่องสัพเพเหระทั่วไป เรื่องพี่น้อง จนมาถึงเรื่องในที่ทำงาน
.
        “ก๊ะที่ทำงาน มีคนจากก๊ะอื่น มาแอบชอบฉัน มาจีบฉันทุกวัน” อีรินเปิดปากเล่า
        “แล้วแกชอบมันรึเปล่า” ฉันถาม
        “ไม่ชอบเลย แต่แฟนเค้าที่ทำอยู่ที่เดียวกันก๊ะฉัน มันหึง” อีรินเปิดปากระบาย
        “แล้วมีเรื่องกันรึเปล่า” ฉันถามอย่างสนใจ
        “มีสิ..... มันมาหาเรื่องฉันทุกวันเลย” อีรินเอ่ยด้วยความระอาใจ
        “อีริน........ แกน่าจะออกจากร้านนั้นซะ กูเป็นห่วง” ฉันเสนอความเห็นด้วยแววตาวิตก
         “เดี๋ยวทำพรุ่งนี้อีกวันเดียว ก็ออกแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก” อีรินตอบด้วยสีหน้ากังวล
.
ในกลางดึก.....
.
        ฉันรู้สึกกระสับกระส่าย นอนไม่หลับ และลุกขึ้นมานั่ง
        อีรินก็ลุกขึ้นมานั่งเช่นกัน
        เราทั้งสองคนเอาหน้าชนกัน แล้วมองในกระจกบนโต๊ะเครื่องแป้ง ที่ตั้งอยู่ปลายเตียง ห่างราวๆแปดฟุต
        ภาพที่ฉันเห็นในกระจก ใบหน้าฉันประกบกับใบหน้าอีริน ซึ่งเป็นใบหน้าซีดเผือด ไร้โลหิตหล่อเลี้ยง ราวกับคนตาย
.
        “ทำไมหน้าแกเหมือนกับผีเลย”
.
        ฉันถามอีรินด้วยความตกใจ พลั้งปากพูดโดยที่มิทันคำนึงถึง
        ฉันเห็นอีรินมีสีหน้าเศร้าสลด
.
        “ฉันพูดแบบนั้นออกไปได้อย่างไร?”
.
        ฉันได้แต่รำพึงเช่นนั้นภายในใจ
.
        “อีบูรณ์.... อย่าลืมว่าแกมีน้องอีกคนคือฉันนะ” อยู่ๆอีรินก็โพล่งขึ้นมา
.
        ฉันรู้สึกตงิดๆอยู่ในใจที่น้องสาวฉันพูดออกมาแบบนี้
.
        “ได้.... ยังไงแกก็เป็นน้องกูเสมอ” ฉันยืนยันเพื่อให้อีรินสบายใจ
        ..................
        ............
        .......
.
เช้าวันต่อมา.......
.
        ฉันกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ อีรินเดินมาที่ประตูห้องน้ำ
.
        “อีบูรณ์.... ฉันไม่มีตังค์เหรียญ ขอยืมตังค์ค่ารถเมล์หน่อย” อีรินพูดขึ้น
.
        ฉันคิดจะแหย่น้องเล่น จึงพูดออกไปว่า
.
        “ไม่ให้แกยืมหรอก เดี๋ยวแกจะไม่ได้ใช้ฉันคืน” ฉันพูดแบบทีเล่นทีจริง
.
        ไร้ซึ่งคำตอบ และสรรพสำเนียงใดๆ เมื่อฉันอาบน้ำเสร็จ คิดว่าจะเอาเงินค่ารถเมล์ให้อีริน ออกมาจากห้องน้ำ ก็ไม่พบแม้แต่เงาร่างของอีริน
        น้องสาวฉันออกไปทำงานแล้ว
.
        “ทำยังไงจะได้พบหน้าอีรินอีก”
.
        ฉันได้แต่ตั้งคำถามนี้อยู่ในใจ
        หลังจากวันนั้น ฉันพบอีรินในสภาพที่ไร้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้
        ในจิตใจส่วนลึกรู้สึกเสียใจอย่างล้นพ้นที่พูดในสิ่งไม่สมควรออกมา
        ..................
        ............
        .......
.
คืนวันหนึ่ง....
.
        ก่อนจะเผาศพอีริน ฑูรย์ได้อุ้มลูกชายสองคนมาจากจังหวัดชัยนาท คนเป็นพี่ชื่อว่า “เก๋” มีอายุราวๆสองขวบ คนเป็นน้องชื่อ “ทอม” อายุราวๆเก้าเดือน
.
        “ฟู่ววววว........”
.
        บังเกิดลมพัดแรงขึ้นในทันใด ทันทีที่ฑูรย์เหยียบย่างขึ้นมาบนศาลาวัด ที่จัดงานศพอีริน
        ฉันกับพี่สาวและน้องสาว ต่างก็รู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก
.
        “ฑูรย์.... เดี๋ยวฉันช่วยอุ้มไอ้ทอมเอง” ฉันอาสา พร้อมยื่นมืออุ้มทอม
        “อื่อ.... อุ้มดีๆนะ” ฑูรย์ตอบรับพร้อมกับยื่นทอมมาให้ฉัน
.
        ส่วนเก๋ ฑูรย์วางไว้อยู่กับพี่สาวของฉัน
        ฑูรย์เดินไปจุดธูปที่โลงศพของอีริน ด้วยน้ำตานองหน้า ฉันคิดว่าอาจเป็นเพราะ
.
        “ฑูรย์คิดว่าจะมาไม่ทันได้เผาศพน้องสาวของตนเอง”

        เมื่อเห็นใบหน้าของฑูรย์ ทำให้ฉันนึกถึงช่วงที่คุยกับรินก่อนเสียชีวิต
.
        “น่าสงสารฑูรย์จริงๆ ต้องไปอยู่ที่บ้านเค้า โดนเค้าด่าว่า เค้าโขกสับสารพัด” ฉันเล่าให้อีรินฟังด้วยสีหน้าเดือดดาล
        “แกรู้ได้ยังไง” อีรินถามด้วยความสงสัย
        “ก็กูไปเห็นมากะตา กูยอมไม่ได้ที่ใครจะมาว่าพี่กูอย่างไม่มีเหตุผล กูคงไม่ให้ใครมาด่าว่าได้ฝ่ายเดียว และไม่อยากเห็นฑูรย์ต้องมาเป็นนางเอกละครน้ำเน่า” ฉันพูดอย่างมีอารมณ์
        “ฉันก็เป็นห่วงฑูรย์เหมือนกัน อยากจะเจอ” อีรินเอ่ยขึ้นมา
        “ถ้ากูมีเวลา แล้วจะพาแกไปหา” ฉันเสนอทางออก
        “เฮ้ออออ..... ไม่รู้ว่าจะได้เจอรึเปล่า” อีรินพูดด้วยสีหน้าเศร้าซึม
.
        ฉันให้รู้สึกสงสัยในคำพูดของอีรินยิ่งนัก
.
         “ทำไมถึงไม่ได้เจอล่ะ”
.
        เป็นคำถามที่ค้างคาใจ แต่มิได้ไปถามอีรินโดยตรง
        ..................
        ............
        .......
.
หลังจากที่เผาศพน้องสาวแล้ว......
.
        ในคืนวันนั้น ฉันกับพี่สาว น้องสาว และญาติพี่น้อง ต่างก็มานอนรวมกันที่บ้านเป็นแถวเรียงยาว และนอนคุยกันจนถึงกลางดึก ราวๆ ห้าทุ่ม
.
        “บรู๊ว------------------------ว”
.
        เสียงหอนอันโหยหวน วังเวงของสุนัข ดังมาจากวัด เรื่อยมาจนถึงบ้าน ทุกคนที่คุยกันก่อนหน้านั้น ต่างเงียบเสียงลง ส่วนฉันขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
.
        “ก๊อก......... ก๊อก......... ก๊อก......... ก”
.
        ฉันได้ยินเสียงคนใส่รองเท้าส้นสูงขึ้นบันไดมาบนบ้าน ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบ้าน
.
        “ฟื่ด-ฟาด........... ฟื่ด-ฟาด.......... ฟื่ด-ฟาด.......... ด”
        “ตึ่ก – ตั่ก ......... ตึ่ก – ตั่ก......... ตึ่ก – ตั่ก ......... ก”
.
        เสียงลมหายใจ เสียงเต้นหัวใจของแต่ละคน ฉันรู้สึกได้อย่างชัดเจน
.
        “ก๊อก......... ก๊อก......... ก๊อก......... ก”
.
        เสียงรองเท้าส้นสูงเคาะกับพื้นไม้ที่ฉันยังได้ยินอยู่ ได้ยินจนกระทั่ง.........
        มาหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของพวกฉัน
        พวกฉันได้แต่นอนเอาผ้าห่มคลุมโปง ตัวสั่นงันงก
.
        “ตึ่ก – ตั่ก ......... ตึ่ก – ตั่ก......... ตึ่ก – ตั่ก ......... ก”
.
        ฉันได้แต่กลั้นลมหายใจ จนได้ยินเสียงเต้นของหัวใจฉันอย่างชัดเจน
        ไม่มีแม้สักคน ที่หาญกล้าพอลุกขึ้นมาดูสิ่งที่ทุกคนต่างรู้สึกว่าอยู่ตรงปลายเท้านั้น
.
        “เป็นใครกันแน่?”
.
        “ก๊อก......... ก๊อก......... ก๊อก......... ก”
.
        สักพักหนึ่ง.... เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นไม้ เข้าไปยังห้องนอน
.
        “ฮิๆๆ............... ฮิๆๆ............... ฮิๆๆ...............”
.
        เสียงหัวเราะคิกคักของอิ้ง ลูกชายพี่เอียด ซึ่งมีอายุขวบกว่าๆ นอนอยู่ภายในห้องนั้น เหมือนกับว่ามีคนมาหยอกเล่นด้วย
        พวกฉันรู้สึกเสียววาบขึ้นมาที่สันหลัง
        และแล้ว..............
.
        “ก๊อก......... ก๊อก......... ก๊อก......... ก”
        “บรู๊ว---------------------------ว”
.
        สักพักหนึ่ง เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นไม้ ก็เดินลงบันไดกลับไปพร้อมกับเสียงหอนของสุนัข
        หลังจากเหตุการณ์ทุกอย่างเข้าสู่สภาวะปกติ ทุกคนค่อยๆลุกขึ้น มานั่งจับเข่าคุยกัน
.
        “ฉันใส่รองเท้าให้อีรินด้วย เห็นมันบ่นว่าอยากได้”
.
        พี่สาครบอกด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
        ..................
        ............
        .......
.
สิบเก้าปีต่อมา.................
.
        ฉันแต่งงานกับชายคนหนึ่ง เป็นบุตรชายคนโตของครอบครัวคนจีนครอบครัวหนึ่ง ฉันมีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกชายหนึ่งคนกับลูกสาวอีกสองคน ฉันได้ร่วมหุ้นกับญาติพี่น้องของสามี ทำธุรกิจเปิดร้านจำหน่ายอุปกรณ์ก่อสร้าง ณ ภูมิลำเนาเดิม
        คดีฆ่าน้องสาวของฉันใกล้หมดอายุความเต็มที ตำรวจยังตามจับฆาตกรไม่ได้
.
        “ขอให้จับคนที่ฆ่าน้องฉันมาชดใช้กรรมด้วยเถิด”
.
        ฉันมักจะอธิษฐานเช่นนี้อยู่ทุกคืน ยามที่สวดมนต์ไหว้พระก่อนนอน
        ..................
        ............
        .......
.
ในบ่ายวันหนึ่ง..............
.
        ฉันขับรถไปเยี่ยมพ่อ ซึ่งยังอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดิม
.
        “พ่อ.......... ไปทำอะไร ถึงมีหมายศาลมา” ฉันถามขึ้นเมื่อเห็นหมายศาลในมือพ่อ
        “ก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่รู้ว่ามาได้ยังไง” พ่อตอบด้วยสีหน้าจนใจ
.
        หมายศาลคดีดำจากทางจังหวัด ที่อัยการส่งมาให้ ฉันเปิดหมายศาลฉบับนั้นขึ้นมาอ่าน พร้อมกับอุทานอยู่ในใจ
.
        “มันเป็นไปได้ยังไง”
.
        ซึ่งหมายศาลฉบับดังกล่าว มีใจความโดยย่อว่า ตำรวจสามารถจับคนร้ายที่ฆ่าน้องสาวฉันได้แล้ว และให้พ่อของฉันเป็นโจทก์ยื่นฟ้อง
        คดีนี้ใช้ระยะเวลาหลายปี จนถึงปีสุดท้ายที่จะหมดอายุความ
        ฉันไม่เคยคาดฝันมาก่อนว่า “สิ่งที่ฉันอธิษฐานก่อนนอนทุกคืน” จะเป็นความจริง
        ฉันถือหมายศาลไปหาอัยการ และขอเป็นโจทก์แทนพ่อ ด้วยเหตุผลว่า “พ่อมีอายุมากแล้ว เดินทางไม่สะดวก”
        ฉันและพี่น้องทุกคนก็ได้เป็นโจทก์ยื่นฟ้อง ศาลนัดสืบพยาน ไต่สวนเมื่อใด ฉันและพี่น้องก็เดินทางไปทุกครั้ง แม้นระยะทางจะอยู่ไกลก็ตาม
        ..................
        ............
        .......
.
เมื่อถึงวันตัดสินคดี............
.
        ภายในห้องตัดสินคดี ฉันพาลูกชายมาเป็นเพื่อน และพี่น้องที่เหลือต่างก็พากันอยู่ภายในห้องครบถ้วน
        ศาลอ่านคำพิพากษา ใช้เวลานานนับชั่วโมง แต่ประโยคสุดท้ายที่ฉันกับพี่น้อง ซึ่งรับฟังคำตัดสินอยู่ภายในห้อง อยากได้ยินมานาน
.
        “ศาลขอตัดสินให้ นาง------------------------ จำคุกเป็นเวลาสิบปี”
.
        บังเกิดขึ้นเป็นความจริง
        จำเลยมีใบหน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด เดินคอตกกลับไปชดใช้กรรมที่ได้ก่อเอาไว้
        ฉันและพี่น้องทุกคนต่างพอใจในคำตัดสินของศาล
        และต่างก็ได้เห็นกันแล้วว่า
.
        “ผู้ใดก่อกรรมไว้ ย่อมได้รับกรรมคืนสนอง”
.

***************

.
        สิ่งที่ฉันรู้สึกเสียใจอยู่ทุกวันนี้ก็คือ ไม่ได้ให้น้องสาวยืมเงินค่ารถเมล์
        ซึ่งฉันหมายถึง การที่เราจะทำสิ่งใดให้คนที่เรารัก ควรทำขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่
        เมื่อเขาจากเราไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ถึงจะจัดงานใหญ่โตเพียงใด และหาอาหารรสเลิศแค่ไหน
        เราก็มิอาจทราบได้ว่า “เขาจะรับรู้ และได้รับหรือเปล่า”
        เมื่อพ่อแม่ผู้มีพระคุณอันล้นพ้นของลูกทุกคนยังมีชีวิตอยู่ ขอให้คิดอยู่เสมอว่า
.
        “จงทำให้พ่อแม่มีความสุข”
.
        เมื่อท่านจากเราไปยังปรภพ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจ คร่ำครวญหวนไห้ว่า
.
        “ยังไม่ได้ทำอะไรตอบแทนบุญคุณของท่านเลย”
.
        เหมือนกับแม่ของพวกเราที่จากไปตั้งตั้งแต่ฉันยังเล็ก
        แม่ที่ฉันจดจำอยู่เสมอ เป็นผู้หญิงที่เก่ง ขยัน อดทน สู้ทุกอย่าง และรักลูกมาก
        ลูกทุกคนเป็นดวงใจของแม่
        แม้นเราทุกคนจะยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณของท่าน
        แต่ท่านจะอยู่ในใจพวกเราเสมอ
.

***************
.

มงคลชีวิตที่ฉันยึดถือเสมอมา