** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

.
หลังจากนั้นไม่นาน............
.
        เฮียจ๋วงก็ตัวร้อนและมีเหงื่อท่วมตัว ฉันจึงนำผ้าเช็ดน้ำมาชุบตัวให้ เมื่อเฮียจ๋วงรู้สึกหนาว
ฉันก็นำผ้าห่ม มาห่มที่ร่างอันสั่นเทาของเฮียจ๋วง
        เมื่อเฮียจ๋วงทราบว่าตนเองเป็นโรคมะเร็ง ก็จัดการเลิกสูบบุหรี่ตั้งแต่บัดนั้น ถึงแม้นจะรู้ว่า
สายไปแล้ว ก็ตาม
        ในบางครั้ง เฮียจ๋วงไม่มีสติสัมปชัญญะ อย่างในขณะนั่งรถไปกับฉัน ซึ่งเป็นคนขับ เฮียจ๋วง
นั่งอยู่ข้างๆ ในช่วงที่รถกำลังวิ่งอยู่บนถนนสายมิตรภาพนั่นเอง

        "แกร่ก----------- แกร่ก"

        ฉันรู้สึกตกใจ เมื่อเห็นเฮียจ๋วงที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังจะเปิดประตูรถ แต่ยังดีที่ฉันได้ล็อกประตู
รถเอาไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว
        ในบางครั้ง เฮียจ๋วงรู้สึกอารมณ์ไม่ดี และมาระบายกับฉันและลูกๆ ซึ่งฉันเข้าใจและคิดว่า
ถ้าหากเป็นเราก็คงจะมีอารมณ์ไม่ปกติเหมือนกับเฮียจ๋วง
        ฉันรู้สึกว่าความเครียดได้เข้าก้าวมาอยู่ในหัวของฉัน ตามจำนวนภาระที่ฉันต้องแบกรับ แต่
ก็ต้องรับสภาพ มิได้ปริปากบ่น ระบายความในใจกับใครมากนัก แต่ฉันก็ยังมีพี่น้องของฉันคอย
เป็นกำลังใจให้ และปลอบใจฉันในห้วงเวลาที่ฉันจมอยู่กับความทุกข์
        ฉันมักจะบอกลูกๆอยู่เสมอว่า

        "ไม่ว่าพ่อจะดุด่า ว่ากล่าวอะไรก็ตาม อย่าโกรธพ่อเป็นอันขาด"
        ..................
        ............
        .......

ในปลายปี ๒๕๔๔

        ปิยะ ลูกชายคนโตเรียนจบปริญญาตรี และได้ไปทำงานเป็นบัณฑิตอาสาในโครงการ
กองทุนหมู่บ้าน โดยประจำอยู่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในอำเภอโนนสูง หลังจากได้งานทำ เขามักจะ
กลับมาทานข้าวที่บ้านพร้อมพ่อแม่และน้องสาวอีกสองคนในเมืองเสมอ
        ฉันมักจะพาเฮียจ๋วง เข้า ออก ที่โรงพยาบาลหลายครั้ง หากเฮียจ๋วงเข้าไปรักษาอยู่ใน
โรงพยาบาล ในเวลากลางวัน ฉันขับรถมาช่วยขายของที่ร้าน ให้ปิยะมาช่วยดูแลพ่ออยู่เสมอ
        ในเวลากลางคืน ฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อน คอยดูแลเฮียจ๋วง หากหมอให้กลับมาพักอยู่ที่บ้าน
ฉันจะพามานอนพักอยู่ที่บ้านในเมือง ซึ่งสามารถพาไปโรงพยาบาลได้สะดวกขึ้น ทำอยู่เช่นนั้น
ได้เก้าเดือนกว่า นับจากวันที่เฮียจ๋วงทราบว่าตนเองเป็นมะเร็ง
        ..................
        ............
        .......

ณ ยามเย็นย่ำ ค่ำคล้อยวันหนึ่ง............

        เฮียจ๋วงจะนั่งคอยทานข้าวกับฉันและลูกๆอยู่เสมอ แต่ปิยะยังไม่กลับมาบ้าน
        จู่ๆ เฮียจ๋วงก็พูดขึ้นมา

        "เมื่อก่อน ฉันนึกจะไปไหนก็ไป ไม่เคยคิดว่าใครจะคอยเป็นห่วงอยู่ที่บ้าน แต่ตอนนี้รู้แล้ว
ว่า เวลาคอยลูกกลับมานั้น ฉันห่วงเขามากแค่ไหน" เฮียจ๋วงเอ่ยด้วยแววตาสีหน้าสลดหดหู่
        "ไม่ต้องห่วงหรอกเฮีย เดี๋ยวไอ้ยะก็กลับมาเองแหละ" ฉันพูดปลอบใจเฮียจ๋วง
        "เฮ้ออออ.......... แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงพ่อแม่เหลือเกิน ท่านแก่มากแล้ว ไม่รู้จะมีใครดูแล
ท่านได้หรือเปล่า" เฮียจ๋วงเอ่ยด้วยความห่วงใยพ่อแม่อย่างสุดซึ้ง
        "แล้วเฮียไม่ห่วงฉันกับลูกเหรอ" ฉันถามขึ้นมาด้วยความน้อยใจ
        "ไม่ห่วงอะไรมากนักหรอก ก็เพราะมีแม่อย่างแกคอยดูแลอยู่ไง" เฮียจ๋วงตอบ
        "........................................."

        ฉันรู้สึกอึ้ง นั่งนิ่งเงียบไปชั่วครู่

        "แล้วเฮียไม่รักฉันแล้วเหรอ" ฉันถามเฮียจ๋วงขึ้นมาอีกครั้ง
        "รักสิ.... และถึงตัวฉันจะตาย แต่ฉันก็จะอยู่ใกล้ๆแกและลูกเสมอ" เฮียจ๋วงเอ่ยด้วยความ
เศร้าซึม

        พูดได้ดังนั้น เฮียจ๋วงก็นั่งซึม ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบ้าน

        "ไม่ต้องห่วงพ่อแม่ของเฮียหรอกนะ ฉันจะดูแลให้ ฉันสัญญา" ฉันพูดปลอบใจเฮียจ๋วงที่มี
สีหน้าเศร้าสร้อย
        ..................
        ............
        .......

เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๕

        เวลาที่เฮียจ๋วงจะอำลาโลกนี้ไป ใกล้เข้ามาทุกขณะ ฉันมักจะไปถามหมอเจ้าของไข้ถึง
อาการของเฮียจ๋วงในแต่ละช่วงเวลาเสมอ ฉันรับรู้ว่า เฮียจ๋วงมีอาการตุ่มขึ้นในปาก นำยามาทาก็
ไม่หาย และตุ่มนั้นลุกลามเข้าไปในทั่วลำคอ ราวกับว่า ตุ่มนั้นแตกแขนง แบ่งแยกเซลออกไปได้
เรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้เฮียจ๋วงทานอาหารไม่ได้ เฮียจ๋วงจะเพ้อ และเริ่มจะจำใครไม่ได้ ซึ่ง
สมองของเฮียจ๋วงไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก
        ฉันให้ปิยะหยุดงานมาดูแลพ่อที่กำลังป่วยหนัก ในขณะที่ฉันต้องไปช่วยทำงานที่ร้าน เมื่อ
ถึงเวลาเย็น ฉันจะมาดูแลเฮียจ๋วง และให้ปิยะกลับไปอยู่กับน้องที่บ้าน
        ..................
        ............
        .......

ในบ่ายวันหนึ่ง.........

        ฉันรู้สึกเพลียมาก นั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ที่มีพนักพิงอยู่ภายในร้าน
        ฉันกลับรู้สึกว่าตนเองอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง เดินไปพบชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งศีรษะถูกโกน
สวมเสื้อสีขาว นั่งหันหลังอยู่เบื้องหน้า ฉันไม่พูดอะไร เพราะรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เดินเข้า
ไปใกล้ๆ เข้าค่อยๆหันหน้ามามองฉัน จนฉันรู้สึกตกใจ ที่เห็นใบหน้าของชายคนนั้น
        สติสัมปชัญญะ ประสาทสัมผัสทุกส่วนกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาโดยพลัน
ซึ่งฉันจำได้อย่างแม่นมั่นว่าชายคนที่พบในความฝันนั้นเป็น........
        ปิยะ ลูกชายของฉันกับเฮียจ๋วงนั่นเอง
        ฉันรับรู้โดยสัญชาติญาณทันทีเช่นกัน
.
        เฮียจ๋วงจะอยู่กับเราได้อีกไม่นาน
        ..................
        ............
        .......

.
วันที่ ๒๖ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๕
.
        พี่เอียดและฑูรย์มาช่วยดูแลเฮียจ๋วงแทน ด้วยความเป็นห่วงฉัน ที่ต้องขับรถมาทำงานใน
ตอนเช้า แล้วขับรถกลับมาดูแลเฮียจ๋วงในตอนเย็น อยากให้ฉันได้พักผ่อนบ้าง ส่วนปิยะก็กลับ
ไปทำงานต่อ
        เมื่อฉันมาที่โรงพยาบาลในเวลาเย็น

        "เฮียจ๋วง จะเพ้อตลอดเวลา น่ากลัวมากเลยล่ะอีบูรณ์เอ๊ย" ฑูรย์เล่าด้วยสีหน้าตื่นเต้น
        "แล้วเฮียเพ้อยังไงบ้าง" ฉันถามด้วยความสงสัย
        "เฮียจ๋วงจะเห็นคนมาหา พอกูยืนอยู่ก็บอกว่า หลบหน่อย เดี๋ยวมีคนเอาของมาให้ ทั้งๆที่ไม่
มีใคร และบอกว่ามีคนอยู่เต็มห้อง กูก็บอก อะไรกัน เฮียจ๋วงเห็น แต่กูไม่เห็น" ฑูรย์สาธยาย
        "........................................."

        ฉันไม่รู้จะพูดอะไรออกมา รู้สึกสับสนในเรื่องราวไปหมด ฉันจึงเดินไปหาพยาบาล ซึ่งอยู่
ใกล้ๆ กับห้องพักของเฮียจ๋วง

        "เฮียเริ่มจะเพ้อ เห็นคนโน้น คนนี้อยู่ในห้องเต็มไปหมด........." ฉันเล่าให้พยาบาลฟังถึง
อาการเพ้อของเฮียจ๋วง
        "เห็นแล้วเหรอคะ" พยาบาลสาวถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย
        "แล้วเฮียจะอยู่ได้อีกนานมั้ย" ฉันถามด้วยความสงสัย
        "ถ้าเพ้อแล้ว คงจะอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์หรอกค่ะ" พยาบาลตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน
        "........................................."

        ฉันนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ แล้วไม่ถามอะไรต่อ
        เมื่อรู้ว่าเฮียจ๋วงป่วยหนัก พี่ออก็รีบมาจากกรุงเทพฯ มาช่วยดูแลเฮียจ๋วงกับพี่เอียดและ
ฑูรย์
        ..................
        ............
        .......

วันที่ ๒๗ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๕

        ฉันมาทำงานตามปกติ ได้บอกกับเจ๊กดำ น้องชายของเฮียจ๋วง

        "วันพรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์ คืนนี้เจ๊กน่าจะไปอยู่เป็นเพื่อนเฮียดีกว่า เพราะไม่รู้ว่าเฮียจะไปวัน
ไหน" ฉันบอกพร้อมอธิบายเหตุผล
        "ฮื่อ........ งั้นเดี๋ยวไปคืนนี้เลยดีกว่า" เจ๊กดำตอบตกลง
        ..................
        ............
        .......

คืนนั้นเอง..........

        "ปวด......... ปวดเหลือเกิน.............. ทั้งตัวฉันปวดเหลือเกิน............. ปวดเหลือเกิน
............. ฉันอยากตาย............ จะได้ไม่ปวดอีก........."

        เฮียจ๋วงเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าทรมาน เกินกว่าที่จะกล่าวออกมาได้ ฉันได้แต่นั่งมองด้วย
แววตาเอ่อท้นไปด้วยน้ำตา พี่เอียด พี่ออและฑูรย์ได้แต่นั่งในสีหน้าเศร้าซึม เจ๊กดำนั่งกุมมือ
พี่ชายไว้ตลอดเวลา ตลอดทั้งคืนไม่มีใครข่มตาหลับลงได้
        ..................
        ............
        .......

วันที่ ๒๘ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๕

        พ่อ แม่ และน้องสาวของเฮียจ๋วงก็เดินทางมาที่โรงพยาบาล รวมถึงญาติๆอีกหลายคนก็มา
รวมตัวกันที่ห้องพักของเฮียจ๋วง โดยมิได้นัดหมาย
        เมื่อเห็นใบหน้าของลูกชาย แม่ของเฮียจ๋วงได้แต่เบือนหน้าหนี และยืนเช็ดน้ำตาอยู่อย่าง
เงียบงัน เฮียจ๋วงรับรู้ว่า พ่อและแม่ของตนเองมาเยี่ยม ความยินดีปรากฏอยู่บนใบหน้าอัน
ซีดเซียวของเฮียจ๋วง
        ถึงเวลาเที่ยง ฉันขับรถไปส่งพ่อแม่และน้องสาวของเฮียจ๋วงกลับไปที่ร้านในอำเภอโนนสูง
พร้อมกับคิดไว้ในใจว่าจะกลับมานอนพักผ่อนที่บ้านในเมือง ถึงช่วงเย็นจึงออกไปดูแลเฮียจ๋วงที่
โรงพยาบาล และให้พี่เอียดช่วยดูแลไปก่อน
        ..................
        ............
        .......

ในบ่ายวันนั้น..............

        หลังจากที่ไปส่งพ่อแม่และน้องสาวของเฮียจ๋วงกลับไปที่ร้านแล้ว ฉันกลับมาที่บ้านในเมือง
ขณะกำลังจะนอนพักผ่อนอยู่บนโซฟาภายในบ้านนั่นเอง

        "กริ๊งงงง-------------------- ง"

        ญา ลูกสาวของฉัน ซึ่งกำลังอยู่ในบ้านเช่นกัน รีบเดินมารับโทรศัพท์ทันที

        "ฮัลโหล....... ป้าเอียดเหรอคะ อ๋อ......... ให้ตามแม่มาเดี๋ยวนี้ใช่มั้ยคะ ได้ค่ะ" ญาคุย
โทรศัพท์อยู่ สายปลายทางเป็นพี่เอียดนั่นเอง

        และญาก็วางหูโทรศัพท์พร้อมกับเรียก

        "แม่ๆ ป้าเอียดโทรมาตาม บอกให้แม่รีบรับสาย" ญาบอกอย่างเร่งรีบ

        ฉันเดินไปด้วยท่าทางงัวเงีย จับหูโทรศัพท์มาแนบกับใบหูตนเอง

        "ฮัลโหล พี่เอียด มีอะไรเหรอ" ฉันถามด้วยความอ่อนเพลีย
        "เออ....... อีบูรณ์ มาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย" เสียงเร่งเร้าของพี่เอียดจากปลายทาง
        "ฉันเหนื่อยน่ะพี่เอียด ขอนอนสักครึ่งชั่วโมงได้มั้ย" ฉันต่อรอง
        "ไม่ได้ มาเดี๋ยวนี้เลย" พี่เอียดเร่งเร้าอีกครั้ง
        "ได้........ เดี๋ยวฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ" ฉันตกลงพร้อมกับวางหูโทรศัพท์ลงบนเครื่อง

        ฉันขับรถเพียงลำพังไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ทั้งๆที่มีอาการง่วงนอนและอ่อนเพลียเต็มที
        เมื่อไปถึงที่ห้องพักของเฮียจ๋วง ฉันรู้สึกหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

        "ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ................"

        ภาพที่ฉันเห็นเบื้องหน้า พี่เอียด พี่ออ และฑูรย์ กำลังยืนร้องไห้นัยน์ตาแดงก่ำ
        เฮียจ๋วงกำลังนอนพร่ำเพ้อ ด้วยความเจ็บปวดทรมาน สุดที่จะจับใจความออกมา อันแสดง
ให้เห็นถึง

        วาระสุดท้ายของชีวิตกำลังจะคืบคลานเข้ามาทุกที

        ฉันจึงตัดสินใจบางอย่าง

        "พี่เอียด ช่วยโทรตาม ไอ้ยะ ญา และอิ๋วมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้หน่อย" ฉันเอ่ยขอร้อง
พี่เอียดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
        "ได้..... เดี๋ยวโทรตามพวกมันเดี๋ยวนี้แหละ" พี่เอียดยืนยันกับฉันทั้งน้ำตา

        ซึ่งลูกของฉันทั้งสามคนเพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้ไม่นานนัก

        ฉันเดินไปกุมมืออันเย็นยะเยือบของเฮียจ๋วง รู้สึกได้ถึงความอ่อนแรงของเจ้าของมือ ซึ่งมี
ลมหายใจรวยรินเต็มที
        และแล้ว.............. อีกไม่กี่นาทีต่อมา
        เฮียจ๋วงก็จากไปอย่างสงบ หลุดพ้นจากความทรมานทางกายอย่างสิ้นเชิง
        ทิ้งไว้เพียงความทรงจำให้ฉันและลูกได้ระลึกอยู่เสมอ

        เมื่อลูกๆของฉันมาถึง ก็ได้ไปกราบเท้าพ่อเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะลาโลกไปแล้วก็ตาม

        "จ๋วงจะเพ้อหามึงตลอด อยากให้มาดูใจเป็นครั้งสุดท้าย กูไม่กล้าบอกมึง ว่าจ๋วงกำลังจะตาย กลัวมึงจะ
ขับรถเร็ว แล้วมีอันตราย"

.
        พี่เอียดอธิบายเหตุผลในภายหลัง

         เฮียจ๋วงจากพวกเราไปแล้ว แต่ฉันยังต้องสู้ต่อไป จะอ่อนแอและท้อแท้ไม่ได้ ซึ่งฉันยังมี
ลูกๆ และพี่น้องทุกคนคอยเป็นกำลังใจให้เสมอ ผู้ที่อยู่รายรอบตัวฉัน ล้วนเป็นคนดี ฉันรู้สึกภูมิใจ
เสมอ ที่มีลูกตั้งใจเรียน ไม่ทำให้เสียใจ อีกทั้งพี่น้องและหลานๆ ก็ยังคอยช่วยเหลือ ไม่ทอดทิ้ง
กัน
         เรื่องราวที่ได้เรียงร้อยถ้อยคำต่างๆ มา ณ ขณะนี้ เป็นอุทาหรณ์สอนใจฉันและลูกๆอยู่
เสมอ เมื่อเฮียจ๋วงอยู่ในวัยหนุ่ม มักจะติดตามไปกับกลุ่มเพื่อนๆ สูบบุหรี่ ดื่มเหล้า ซึ่งแตกต่าง
จากเพื่อนของเฮียจ๋วง ที่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ไม่มากนัก โดยในใจของเฮียจ๋วงอาจจะคิดว่าตนเองเท่
โก้เก๋ ตามแฟชั่น

        "ไม่ติด แต่เลิกไม่ได้"

        ถึงแม้ว่า อิ๋ว ลูกสาวคนเล็กของฉันและเฮียจ๋วง จะขอร้องให้ลด ละ เลิกก็ตาม

        ในบางคราวเฮียจ๋วงจะให้ฉันไปซื้อเหล้าเป็นลังๆ และบุหรี่เป็นแถวๆ มาให้ โดยที่ฉันไม่
เต็มใจนัก

        "เฮีย........ จะกิน จะสูบอะไรนักหนา เดี๋ยวก็เป็นมะเร็งหรอก ไม่ห่วงตัวเองเลยเหรอ
ฉันห่วงเฮีย แต่คงเลิกสูบบุหรี่ และเลิกเหล้าแทนเฮียไม่ได้"ฉันเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

        "ไม่พอตายหรอกน่า ฉันทำงานมาเหนื่อยๆ ฉันเครียด ขอแค่นี้ไม่ได้เชียวหรือ" เฮียจ๋วงพูด
ด้วยความน้อยใจ

        "........................................."

        ฉันได้แต่อึกอัก พูดอะไรไม่ออก
        จนกระทั่งเป็นโรคมะเร็งขึ้นมาโดยมิทันคาดคิด ถึงได้ทราบว่า หากไม่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ก็
จะได้อยู่กับฉันและลูกไปอีกนาน
.
        ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่จีรัง ไม่มีอะไรแน่นอน
.
        จงใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาทจะดีที่สุด
 

.
.************