** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

.
เช้าวันสงกรานต์...
.
เอ๊ก.... อี๊.... เอ๊ก.... เอ๊กกกก.....
.
ตะวันเริ่มทอแสง พร้อมกับเสียงไก่โต้งประชันขันแข่งพลังเสียงกันอย่างสนุกสนาน ราวกับว่าพวกมันประกวดร้องเพลงกันในงานเทศกาล ฉันลุกขึ้นมาหุงข้าว หุงเสร็จก็ตักข้าวใส่ชามใบใหญ่
.
อีริน อีแบ๊ะ ไปทำบุญก๊ะวัดเหอะ ฉันเอ่ยชวนน้องสาวทั้งสอง
ฮื่อ... อีรินกับอีแบ๊ะพยักหน้าพร้อมกันแทนคำตอบ
.
ฉันพาน้องสาวทั้งสองคนไปวัด พร้อมกับข้าวเปล่าในชามหนึ่งใบ โดยไม่มีกับข้าว ทุกครั้งที่มาทำบุญฉันมักจะนำเอาเฉพาะข้าวเปล่ามาทำบุญเสมอ เมื่อไปถึงกุฏิ ฉันและน้องสาวจัดแจงตักข้าวใส่บาตร ที่วางไว้รออยู่หน้าอาสน แล้วพากันจุดธูป เทียน ไหว้พระประธาน จากนั้นมานั่งรอชาวบ้านที่จะมาทำบุญ ณ ตรงจุดเดิม
สักพักหนึ่ง ชาวบ้านผู้มีจิตศรัทธามากันเต็มกุฏิ พากันตักข้าวเปล่าใส่บาตร เอากับข้าววางไว้บนถาด
พระภิกษุมาสวดอาราธนา ให้ศีล ให้พร อันเป็นมงคล ในวันขึ้นปีใหม่ตามแบบไทย
การทำบุญ ทำให้ฉันรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก
.
อีบูรณ์ อีริน อีแบ๊ะ มากินข้าวเร็ว
.
ยายคนหนึ่งเรียกพวกฉัน ให้มากินข้าวและกับข้าวในถาด ซึ่งพระฉันเหลือไว้ โดยพวกเขาจัดเตรียมไว้ให้พวกฉัน
แต่ฉันได้พาน้องสาวทั้งสองคนเดินกลับบ้านไปก่อนแล้ว
.
เฮ้อ.... ทำไมถึงไม่กินข้าววัด แล้วไอ้เด็กพวกนี้ มันอยู่ มันกินกันยังไง
.
ยายคนเดิมได้แต่ทอดถอดถอนใจออกมา ด้วยดวงตาสะท้อนแววเวทนา
..................
............
.......
.
ในบ่ายวันนั้น....
.
เฮ้ย!!! อีบูรณ์ ดูนั่นดิ พี่เอียด พี่ออ ไอ้ฑูรย์ มาน่ะ อีรินร้องด้วยความลิงโลดใจ
.
ว่าแล้วอีรินวิ่งลงจากบ้านไปหาพี่สาวทั้งสามคน ที่เดินมาถึงหน้าบ้าน แล้วฉันกับอีแบ๊ะวิ่งตามไปสมทบ
.
สวัสดีจ๊ะ พี่เอียด ฉันเอ่ยทักทาย
เออ... สวัสดี เป็นไงบ้างล่ะ อยู่กันได้มั้ย พี่เอียดเอ่ยถามสารทุกสุขดิบ
พวกฉันสามคนสบายดีจ๊ะ อยู่กันได้ ฉันตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
อ่ะ.... เอาขนมมาฝาก พวกมึงเอาไปแบ่งกันซะ พี่เอียดพูดพร้อมกับยื่นถุงขนมมาให้
ขอบคุณค่ะ ฉันตอบพร้อมกับรับถุงขนมมา แล้วแบ่งให้อีรินกับอีแบ๊ะ
.
ฉันรู้สึกสุขใจอย่างมากที่พี่สาวกลับมาบ้าน ถึงจะไม่ได้ไปทำบุญที่วัดเมื่อเช้านี้ก็เถอะ
วันสงกรานต์ในสมัยนั้นมีเจ็ดวัน ทุกๆปี ชาวบ้านจะมีใบหน้าเปี่ยมสุข สนุกสนาน นอกจากจะมีการเล่นสาดน้ำและประแป้งกันแล้ว ยังมีการละเล่นพื้นบ้าน ทั้งการเล่นสะบ้า และชักคะเย่อกันภายในวัด ผู้คนทุกวัย ทุกเพศ ต่างก็มาร่วมกิจกรรมนี้กันทั้งหมู่บ้าน เพราะที่วัดเปรียบเสมือนศูนย์รวมของหมู่บ้าน
ขณะที่พี่ออกำลังสาละวนอยู่กับการทำกับข้าว ฉันเดินขึ้นไปหา
.
พี่ออ.... ไปทำงานหักข้าวโพด สนุกมั้ย ฉันถาม
โอ้ย.... ลำบากจะตาย ตั้งแต่ลงจากรถ ต้องแบกข้าวสาร เดินขึ้นเขาตั้งเก้ากิโลไปทำงาน พอหักข้าวโพดเสร็จ ก็มาหุงข้าวต่อ พี่เอียดก็ไปตักน้ำ ส่วนไอ้ฑูรย์ก็ไปหาผัก พี่ออร่ายยาว
พี่ออ... ทำงานได้วันละกี่บาท ฉันถามอีกครั้ง
ได้วันละแปดบาท พี่ออตอบ
.
ฉันรับรู้ว่า พวกพี่สาวต่างก็ลำบาก แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น พวกพี่สาวก็ต้องทน เพื่อจะมีเงินมาไว้ใช้สอย ซื้อกับข้าว และเสื้อผ้าให้ฉันตอนเปิดเรียน ซึ่งในช่วงนั้น ฉันมีอายุแปดขวบ ถึงเกณฑ์เข้าเรียนชั้นปอหนึ่งในปีนั้น
..................
............
.......
.
เมื่อตะวันเริ่มจะลับขอบฟ้า....
.
พี่สาครกลับมาบ้าน พร้อมกับกล่องเสื้อผ้าใบหนึ่ง
.
พี่สาคร ลังเสื้อผ้าของใครเหรอ ฉันเอ่ยถามพี่สาคร
เสื้อผ้าของลูกอา เขาใช้แล้ว เขาฝากเอามาให้พวกมึง พี่สาครตอบพร้อมกับยื่นกล่องเสื้อผ้าให้ฉัน
.
ฉันรู้สึกดีใจที่ได้มีเสื้อผ้าชุดใหม่ ใส่ไปเที่ยว ดูเขาเล่นสงกรานต์กันที่วัดในวันพรุ่งนี้
.........
.
.
กับข้าวมื้อนี้ พี่ออทำอร่อยมาก
แม้นจะมิได้ลิ้มรสมานาน แต่รสชาติก็ไม่เคยเปลี่ยน
.
อีบูรณ์ อีริน อีแบ๊ะ พวกกูมาอยู่ก๊ะมึงไม่นานหรอก เดี๋ยวก็ต้องกลับไปทำงานอีก พี่เอียดอธิบาย
จ๊ะ พี่เอียด นั่นเป็นคำตอบสั้นๆของฉัน
.
ฉันรู้สึกเสมอว่า แม้พี่สาวแต่ละคนจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่ทุกคนก็เป็นคนดี รักและห่วงใยพวกฉันเสมอ
..................
............
.......
.
ตกดึกคืนนั้น.....
.
แงว..... แงว....... แงว......
.
เสียงร้องของนังนกกระปูด แมวของฉัน
ฉันและน้องสาวรู้ได้ทันทีว่า วันนี้ต้องคาบอะไรสักอย่าง
.
อีบูรณ์ ทำไมแมวมึงร้องหยั่งงั้นล่ะ พี่เอียดลุกขึ้นมาถามฉัน
อ๋อ....... มันคาบของมาให้จ๊ะ ฉันบอก
.
พี่เอียดจ้องหน้าฉัน มองด้วยแววตาสงสัย
จากนั้นฉันกับพี่สาวและน้องสาวลุกขึ้นเดินมาดู ดวงตาทุกคู่ต่างก็เห็นเนื้อหมูชิ้นใหญ่อยู่ในปากของแมว ท่ามกลางความประหลาดใจของพี่สาวทั้งสี่คน ในขณะที่ฉันและน้องสาวต่างก็คุ้นเคย และเห็นภาพนี้จนชินตา มันวางเนื้อหมูลงไว้กับพื้น แล้วเดินเข้าไปในสวน หายไปกับความมืด
กับภาพที่เห็นเบื้องหน้า บรรดาพี่สาวมองหน้ากันเลิ่กลั่ก และต่างพากันคิดว่า
.
มันไม่น่าจะเป็นไปได้
..................
............
.......

.
ในวันต่อมา....
.
ฉันเข้าร่วมงานสงกรานต์ ซึ่งจัดขึ้นภายในวัด โดยสวมชุดใหม่ที่พี่สาครให้มาเมื่อวาน ฉันเดินเข้าไปพร้อมกับพี่สาวและน้องสาว พี่สาวของฉันกลายเป็นจุดสนใจของพวกหนุ่มๆในหมู่บ้าน ดูโดดเด่นกว่าหญิงสาวคนอื่นๆ
และนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันภูมิใจมากเป็นพิเศษ
ฉันกับอีรินและอีแบ๊ะเดินไปดู ชายหนุ่ม หญิงสาวหลายคนเล่นสะบ้ากันที่ใต้ต้นฉำฉา
การเล่นสะบ้า จะเล่นโดยนำถ่านไฟฉายตั้งไว้สามอัน ให้หญิงสาวยืนอยู่หลังถ่านไฟฉาย ฝ่ายชายซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน นำไม้อันกลมๆ กลิ้งให้ไปชนถ่านไฟฉาย ที่อยู่ตรงกลางระหว่างสามอัน ถ้ากลิ้งโดนก็เป็นผู้ชนะ ฝ่ายชายเดินโค้งรับหญิงสาวที่อยู่หลังถ่านไฟฉายมารำวงด้วยกัน ถ้ากลิ้งไม่โดน ฝ่ายชายก็ต้องออกไปรำวงคนเดียว
นอกจากการเล่นสะบ้า ใกล้ๆกันก็มีการละเล่นชักคะเย่อ ข้างหนึ่งเป็นฝ่ายชายมีสิบคน อีกข้างเป็นฝ่ายหญิงมียี่สิบคน พวกเขาออกแรงดึงกันพอหอมปากหอมคอกันอย่างสนุกสนาน ถ้าฝ่ายชายชนะ จะเดินโค้งรับหญิงสาวอีฝั่งมารำวงด้วยกัน ถ้าแพ้ ต้องนุ่งผ้าถุงออกมารำวง
พี่สาวของฉันเข้าร่วมเล่นกับพวกเขาด้วย แล้วก็รำวงกันอย่างครื้นเครง
ฉันกับน้องสาวรู้สึกสนุกไปกับเขาด้วย แม้จะไม่ได้เล่นด้วยก็ตาม
หลังจากงานเทศกาลสงกรานต์ พี่สาวทั้งสี่คนก็กลับไปทำงานตามเดิม
..................
............
.......
.
เมื่อถึงเกณฑ์เข้าเรียน........
.
ฉันมีอายุแปดขวบ พ่อกลับมาบ้านพาฉันสมัครเข้าเรียนที่วัด ในสมัยนั้นยังไม่มีโรงเรียนประจำ เด็กๆทุกคนในหมู่บ้านจะเข้าเรียนที่วัด มีครูประจำคอยสอนในแต่ละชั้นปี ชั้นละคน ตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งจนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่สี่ โดยใช้ใต้ถุนกุฏิเป็นสถานที่สอนนักเรียน
ส่วนพี่เอียดซื้อชุดนักเรียนให้ฉัน ก่อนที่จะกลับไปทำงานที่เขาแตงโม
.
เย้วๆๆๆ..... ลูกกำพร้า แม่ก็ตาย พ่อก็หนี
.
ฉันมักจะได้ยินประโยคนี้ทุกครั้งที่มาเรียนหนังสือในแต่ละวัน เพื่อนร่วมชั้นพากันมาล้อเลียนเสมอ
ฉันไม่ใส่ใจเท่าใดนัก แต่ในใจกลับรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่เหมือนกัน
ฉันมาเรียนด้วยการสวมชุดนักเรียนเพียงชุดเดียวตลอดทั้งสัปดาห์ และไม่มีรองเท้าสวมใส่ ใช้อุปกรณ์การเรียน มีกระดานชนวนหนึ่งแผ่นกับหนังสือปฐม ก.กา หนึ่งเล่ม ฉันไม่เคยทานอาหารกลางวันเลยสักมื้อ เมื่อใดที่รู้สึกหิวโหย ฉันจะไปวิ่งเล่นอยู่กับเพื่อนๆให้ลืมหิว ถึงแม้พระจะฉันเพลแล้ว ก็จะมีคนมาเรียกนักเรียนที่ทางบ้านฐานะยากจนไปทานข้าว แต่ฉันไม่เคยทานข้าวก้นบาตรเลยสักครั้งเดียว
สิ่งเหล่านี้กลับเป็นแรงผลักดันให้ฉันตั้งใจเรียน เป็นปมเด่นเพียงจุดเดียวที่ฉันมีมากกว่าเพื่อนร่วมชั้นเรียน ถ้าเพื่อนคนไหนอยากจะมานั่งใกล้กับฉัน ให้เพื่อนคนนั้นนำสมุด-ดินสอ และขนมมาให้เป็นการแลกเปลี่ยน แล้วฉันจะให้ลอกการบ้าน เพื่อนจึงมักจะมาขอฉันลอกการบ้านเสมอ หลังจากนั้น พวกนั้นก็ไม่มาล้อเลียนฉันอีกเลย
ในระหว่างที่ฉันไปเรียนหนังสือ อีรินกับอีแบ๊ะก็อยู่ที่บ้าน หรือในบางวันก็ไปอยู่ที่บ้านของยาย
.
ถ้ากิ่งไม้กิ่งเดียว จะหัก ก็สามารถใช้กำลังหักได้ง่ายๆ แต่ถ้านำไม้กิ่งเล็กๆหลายกิ่งมามัดรวมกัน ไม่สามารถใช้กำลังหักได้ง่ายๆเหมือนกับกิ่งไม้กิ่งเดียว
.
นี่เป็นคำสอนของครูมาก แจ้งกลาง ครูประจำชั้นปอหนึ่ง ได้ให้ข้อคิดในเรื่องความสามัคคี โดยเปรียบเทียบกับกิ่งไม้ ถ้าคนในชาติแตกความสามัคคีเมื่อไหร่ ข้าศึก ศัตรู ก็สามารถเอาชนะเราได้อย่างง่ายดาย แต่ถ้าเรามีความสามัคคี ร่วมแรงร่วมใจ ช่วยกันคิด ช่วยกันทำ สร้างชาติ พัฒนาผืนแผ่นดินไทย อริราชศัตรูก็มิอาจกล้ำกราย เอาชนะเราได้
คำสอนนี้ ประทับอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอมา
..................
............
.......
.
และแล้ววันหนึ่ง......
.
พ่อกลับมาจากการทำงานในต่างจังหวัด ตั้งใจมาทำนาอยู่ที่บ้าน พ่อซื้อควายมาให้ฉันเลี้ยงสองตัว แม่-ลูก ตัวลูกควายฉันตั้งชื่อให้มันว่า อีแบ้ ฉันสนิทกับมันและมักจะไปเล่นกับมันเสมอ
เมื่อโรงเรียนปิดเทอม ฉันมักจะนำควายสองตัวไปเลี้ยงที่โนนตะหนิน ต้องข้ามห้วยลำเชียงไกร ในปีนั้น เป็นปีน้ำหลาก น้ำในลำห้วยจะมากเป็นพิเศษ ฉันขี่หลังแม่ของอีแบ้ข้ามลำห้วย ควายสองตัวก็ว่ายน้ำข้ามลำห้วยไปอีกฝั่ง แต่น้ำไหลแรงมาก ฉันลื่นพลัดตกลงจากหลังมัน ด้วยสัญชาติญาณ มือของฉันรีบคว้าหางมันไว้ทันที
ในใจฉันไม่เคยรู้สึกกลัวอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น แต่กลับเห็นว่าเป็นเรื่องสนุกตามประสาเด็ก
..................
............
.......
.

หลายวันต่อมา......
.
ฉันพาควายสองแม่ลูกออกไปเลี้ยงที่โนนตะหนินเหมือนเคย ทัศนียภาพอันคุ้นตา สองฟากฝั่งของห้วยลำเชียงไกรเต็มไปด้วยต้นไม้หลากสายพันธุ์และกอไผ่อีกหลายกอ
ฝั่งที่จะขึ้นไปลำห้วยเป็นเนินสูงๆ ลาดชันมาก และมีกอไผ่ขึ้นอยู่ริมเนิน บางกอถูกชาวบ้านตัดเอาไปใช้เหลือแต่ตอ เป็นปลายแหลมตั้งขึ้น ราวกับกำลังรอทิ่มแทงเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย เวลานำควายขึ้นไปบนฝั่งของลำห้วยจะใช้เวลามาก เมื่อลงจากเนิน ควายจะวิ่งลงเร็วมาก ซึ่งมันไม่สามารถควบคุมจังหวะการวิ่งของตัวเองได้
ในวันนั้น หลังจากที่นำควายไปเลี้ยงยังอีกฝั่งของลำห้วยแล้ว ฉันนั่งขึ้นบนหลังควายตัวแม่ของอีแบ้กลับบ้าน ในมือถือไม้ไว้หนึ่งอัน ไปพร้อมกับฝูงควายของคนอื่นๆอีกฝูงใหญ่ที่ว่ายข้ามจากลำห้วยแล้ว ซึ่งมีทั้งผู้ใหญ่และเด็กเลี้ยงอยู่หลายคน
ในจังหวะที่ก้าวขาลงจากเนิน เท่านั้นล่ะ มันก็วิ่งลงไปข้างล่างเป็นลำดับแรกๆ วิ่งลงจากเนินไล่ตามควายตัวอื่น ด้วยความเร็วที่มิอาจคำนวณได้
ให้บังเอิญเหลือเกิน มือฉันที่จับหลังมันไว้กลับลื่น พลัดตกจากหลังของมัน กลิ้งตกลงมาจากเนิน
.
ฉึก
.
เสียงนี้เสียดแทงเข้าไปที่ใต้รักแร้ของฉัน ฉันรีบดึงรักแร้ออกจากตอไผ่ปลายแหลม ณ บัดนี้มีคราบเลือดของฉันติดอยู่ที่ปลาย ความรู้สึกเจ็บปวดแล่นแปล๊บขึ้นมายังสมองของฉัน
.
เฮ้ย!!! อีนาง หลบเร็ว หลบเร็ว เดี๋ยวโดนควายเหยียบตายหรอก หลบเข้าไปกอไผ่เร็ว ลุงเจ้าของฝูงควายตะโกนขึ้น
.
ฉันตั้งสติอย่างเต็มที่ กลิ้งตัวหลบควายตัวอื่นๆเข้าไปในกอไผ่ที่อยู่ใกล้กัน ซึ่งควายจำนวนหลายตัว ต่างก็วิ่งตามลงมาจากเนินด้วยความเร็วที่ไม่ห่างกันนัก
.
เฮ้ย!!! อีบูรณ์เจ็บอยู่ตรงนั้นน่ะ รีบพามันไปบ้านเร็ว ลุงคนหนึ่งที่เลี้ยงควายด้วยกัน ตะโกนบอกคนอื่นๆที่อยู่ในที่เกิดเหตุ
.
พวกเขาพาฉันกลับบ้าน และช่วยกันจูงควายสองแม่-ลูกของฉันตามมา
พวกเขาช่วยกันทำแผลให้ฉัน โดยฉันไม่ทราบว่า พวกเขาใช้ใบอะไร ซึ่งผ่านการตำจนละเอียด แล้วนำมาโป๊ะ ปิดแผลใต้รักแร้ของฉัน ในเวลาไม่นานนัก ใบไม้ใบนี้ก็ช่วยสมานแผลจนหายไปเอง ฝากไว้เพียงแผลเป็นที่ใต้รักแร้จนถึงปัจจุบัน

ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง ถึงความมีน้ำใจของชาวชนบท ที่มีความเอื้ออาทร ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แม้จะไม่ได้เกี่ยวดองกันทางสายเลือดก็ตาม

.
.
.
© สงวนลิขสิทธิ์ โดย นางสมบูรณ์ ลิมป์คุ้มธรณี
ปีที่เผยแพร่ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๐