** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

ในบางครั้ง...
.
ฉันเดินไปบ้านของยาย พร้อมกับอีรินและอีแบ๊ะ ซึ่งอยู่ในหมู่บ้าน ต้องเดินผ่านวัด ห่างจากบ้านฉันประมาณห้าร้อยเมตร ฉันชอบคุยกับยายและคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้าน
.
แม่ใหญ่ ฉันซักโจงกระเบนให้เอามั้ย ฉันอาสาเมื่อเห็นโจงกระเบนของยายยังไม่ได้ซัก
ได้สิ .... แม่ใหญ่เองก็ซักไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ยายตอบ
.
ฉันก็นำผ้าโจงกระเบนไปซัก ใส่น้ำ ใส่ผงซักฟอกนิดหน่อย ขยี้ๆผ้าโจงกระเบน แล้วนำไปตากที่ชานบ้าน
.
อีบูรณ์ ช่างเป็นคนดีจริงๆ รู้จักบุญคุณคน โตขึ้นจะตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ ยายเอ่ยปากชม
.
เมื่อฉันได้ยินคำชมจากยาย ความยินดีปรากฏออกมาที่ใบหน้าฉันอย่างชัดเจน
หลังจากซักผ้าโจงกระเบนให้ยายเสร็จ สายตาฉันเห็นตาเต่ากำลังตำข้าว บ้านของตาเต่าอยู่ถัดจากบ้านของยายออกไป
.
พ่อเฒ่าเต่า ให้ฉันช่วยมั้ย ฉันอาสา
ได้... มาสิ... มา ตาเต่าตะโกนบอก
อีบูรณ์ .... กูไปดา อีรินกับอีแบ๊ะร้องพร้อมกัน
อีริน อีแบ๊ะ มา.... มา.... มา.... มากินนมเร็ว ยายเรียกน้องสาวทั้งสองพร้อมกับนมข้นหวานชงกับน้ำร้อนสองแก้วในมือ
.
เมื่อน้องสาวทั้งสองได้ยินว่ายายชงนมให้กิน รีบวิ่งไปหายายทันที แล้วรับแก้วนมจากมือยายมาดื่ม ดื่มหมด ก็เอานิ้วจิ้มนมข้นที่ตกตะกอนอยู่ก้นแก้ว มาจิ้มดูด จิ้มดูดกันอย่างสำราญใจ
ส่วนฉันเดินไปช่วยตาเต่าตำข้าว ซึ่งสมัยก่อนยังไม่มีโรงสีข้าว การตำข้าวที่บ้านตาเต่าจึงใช้ครกกระเดื่องตำ มีลูกชายมาช่วยตำก่อนอยู่แล้วคนหนึ่ง ครกกระเดื่องต้องใช้คนเหยียบสองสามคน ฉันตัวเล็กที่สุด ก็ไปช่วยเหยียบ ทั้งๆที่ไม่มีแรงเท่ากับผู้ใหญ่
ระหว่างที่ฉันไปช่วยตำข้าว ตาเต่ามักจะสอนอยู่เสมอว่า
.
อีบูรณ์เอ๋ย... ถึงตอนนี้จะลำบากยังไง ก็อย่าน้อยใจในชีวิตของตัวเอง อย่ายอมแพ้ อนาคตข้างหน้าอาจจะดีขึ้นอย่างที่ทุกคนคาดไม่ถึง
ให้เป็นคนดี มีสัมมาคารวะต่อผู้ใหญ่ จะได้มีแต่คนรักเรา
.
เมื่อตำข้าวจนแตกหมด ฉันช่วยเอาข้าวในครกกระเดื่อง มาใส่กระด้ง แล้วฝัดเอาเฉพาะข้าวสารเก็บเอาไว้หุงต่อไป
และตาเต่าอวยพรให้ฉันก่อนจะกลับ
.
ขอให้มีความสุข ความเจริญเด้อ อีบูรณ์เอ๋ย ขอให้เป็นคนดี จะได้มีแต่คนรัก และคนคอยช่วยเหลือ ทำดีกับทุกคนทั้งต่อหน้าและลับหลัง
จ๊ะ พ่อเฒ่าเต่า งั้นฉันกลับก่อนนะ ฉันพูดพร้อมกับยกมือไหว้
เออ.... ดีๆ
..................
............
.......
.
ในตอนบ่าย....
.
อีริน อีแบ๊ะ ตอนนี้พวกเราไปอาบน้ำก๊ะห้วยก่อนดีกว่ามั้ย เราจะได้ไปอาบรอเขาก่อนไง ฉันเสนอความเห็น
ดีๆ ไปที่ห้วยกันเลยดีกว่า น้องสาวทั้งสองตอบพร้อมกัน
.
ฉันและน้องสาวเดินออกมาจากหมู่บ้าน ไปยังลำห้วยที่อยู่ใกล้กับที่นาของฉัน ถึงแม้นว่าบ้านของฉันจะอยู่ใกล้กับสระน้ำ แต่ฉันชอบพาน้องไปอาบน้ำที่ลำห้วยเสมอ
บางครั้งฉันจะนุ่งผ้าถุงปีนขึ้นขึ้นไปบนต้นไม้สูงๆ หรือบริเวณริมสะพานใกล้ๆกันกับฝั่ง แล้วกระโดดลงมา
.
ตูมมม.... ซ่าาาา...
.
เสียงตัวฉันกระแทกลงบนผืนน้ำดังสนั่น ละอองน้ำสาดกระเซ็นไปทั่วฝั่ง
ผ้าถุงที่ฉันใส่อยู่ ลอยขึ้นมาอยู่ในระนาบเดียวกันกับพื้นน้ำ ฉันชอบเอามือตีผ้าถุงให้พองขึ้นมาเป็นลูกโป่ง ลอยเล่นอยู่บนผืนน้ำ
ในวันนั้น ฉันพาน้องมาอาบน้ำที่ห้วยก่อนคนอื่น บริเวณกลางลำห้วยจะลึกมาก ใบหน้าของอีรินกับอีแบ๊ะ ระรื่นไปด้วยความดีใจ ที่ได้มาเล่นน้ำก่อนคนอื่น ตามปกติถ้ามีผู้ใหญ่มาจะให้น้องเล่นน้ำอยู่ใกล้ฝั่ง
ไม่ทันคาดคิด อีแบ๊ะรีบวิ่งไปที่กลางสะพานแล้วกระโดดลงกลางลำห้วย
.
ตูมมม.... ซ่าาาา...
.
อีรินก็ตามไปอยู่ที่กลางสะพาน ก็กระโดดตามอีแบ๊ะลงไป
.
ตูมมม.... ซ่าาาา...
.
ภาพที่ฉันเห็นอยู่กลางสะพาน เป็นอีรินกับอีแบ๊ะโผล่ขึ้นมา และกอดกันจม แล้วโผล่ขึ้นมาอีก ดำผลุบดำโผล่อยู่อย่างนั้น
ฉันตัดสินใจทำบางอย่างลงไป
.
ตูมมม.... ซ่าาาา...
.
ร่างของฉันอยู่กลางลำห้วยกับน้องสาวสองคนเรียบร้อยแล้ว ฉันกระโดดลงไปช่วยทั้งๆที่ยังว่ายน้ำไม่เก่ง อีรินกับอีแบ๊ะรีบคว้าตัวฉันไว้ตามสัญชาติญาณ ราวกับว่าตัวฉันนั้นเป็นขอนไม้ลอยมาให้เกาะ น้องสาวสองคนกอดคอฉันไว้แน่น ฉันหายใจไม่ออก ร่างของฉันกับน้องเริ่มจะดำดิ่งลงสู่ใต้ผืนน้ำ สติสัมปชัญญะเริ่มจะเลือนรางลง
ขณะเดียวกัน ชายวัยกลางคนสองคนกำลังเลี้ยงควายอยู่บริเวณนั้น สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่พวกฉันข้ามสะพานมาไม่ถึงอีกฝั่ง หนึ่งในสองคนรีบวิ่งมาดูที่กลางสะพาน
.
เฮ้ย.... มีเด็กกำลังจมน้ำโว้ย!!! มาช่วยกันหน่อยเร็ววว... อ้าว... ไอ้ดำ มึงมาพอดี รีบมาช่วยพวกมันหน่อยเร็ววว... ชายคนนั้นตะโกนบอกชายอีกคน ที่กำลังเลี้ยงควายอยู่กับไอ้ดำ เด็กหนุ่มในหมู่บ้าน ซึ่งกำลังเดินผ่านมาพอดี
ชายคนที่ตะโกนรีบกระโดดลงไปช่วยฉันก่อน อีกสองคนรีบกระโดดลงมาสมทบ
.
ตูมมม.... ซ่าาาา...
.
พวกเขาทั้งสามคน รีบดำน้ำลงไปดึงร่างของฉันกับน้องก่อนที่จะจมลงสู่ก้นห้วย ดึงขึ้นมายังฝั่ง
.
ตุ๊บๆ... ตุ๊บๆ...
.
พวกเขาเอามือทุบหลังฉันและน้องสาวให้สำลักน้ำออกมา จนพื้นที่บริเวณนั้นเจิ่งนองไปด้วยน้ำ
.
ค่อกๆ... แค่กๆ...
.
ฉันฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าของผู้ช่วยชีวิตฉันและน้องสาว ส่วนอีรินกับอีแบ๊ะก็ ได้สติกลับคืนมาเช่นกัน
.
ดีนะที่กูมาเห็น ผมพวกมึงลอยอยู่บนน้ำ พวกมึงกำลังจะตายกันอยู่แล้ว รู้มั้ย ลุงคนที่มาช่วยเริ่มต่อว่า
พวกมึงทำไมไม่เล่นอยู่ก๊ะฝั่ง ก็รู้อยู่ว่ากลางห้วยมันลึก อีบูรณ์มึงเป็นพี่ ทำไมไม่รู้จักดูน้องให้ดีๆ ลุงอีกคนต่อว่าซ้ำ
.
ฉันได้แต่อ้ำอึ้ง พูดอะไรไม่ออก
..................
............
.......

.
ช่วงหัวค่ำ...
.
ฉันเก็บเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่ายอยู่ในความทรงจำ ไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง เพราะกลัวจะโดนต่อว่าอีก
แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากตามประสาเด็ก เหมือนกับอีรินและอีแบ๊ะ ไม่มีสีหน้าวิตกกังวลแต่อย่างใด
ทุกวันฉันและน้องมักจะนอนแต่หัวค่ำเสมอ พวกเราไม่มีอะไรจะทำนอกจากเล่นกันตั้งแต่ตอนเย็นจนถึงมืดค่ำ
นอกจากจะเล่นซ่อนหาแล้ว พวกเราสามคนพี่น้อง ก็มีการเล่นอย่างอื่นอีก ฉันและน้องสาวช่วยขุดดินเป็นร่อง แล้วเอาไม้อันเล็กๆวาง จากนั้นใช้ไม้อีกอันงัดไปให้ไกลที่สุด ถ้าใครงัดไกลที่สุดคนนั้นชนะ พวกเราเรียกการเล่นแบบนี้ว่า การเล่นหึ่ง
.
ป๊อกก...
.
ไม้โดนหัวคิ้วฉันเต็มๆ ขณะที่ฉันเดินไปดูไม้อันที่ฉันดีดออกไปแล้วว่าไกลแค่ไหน ฉันกำลังเอาไม้ขีดทำเครื่องหมายเอาไว้บนพื้นดิน
ฉันหันกลับไปเห็นอีแบ๊ะ กับไม้งัดอีกอันอยู่ในมือ ฉันรู้สึกเจ็บ พาลโกรธน้องสาวคนเล็กขึ้นมา
ฉันนึกอุบายออกมาได้อย่างหนึ่งที่จะแกล้งอีแบ๊ะ
.
เออ... ใช่ วันนี้น้ำมันตะเกียงหมดนี่ อีแบ๊ะ มึงออกไปซื้อสิ ฉันสั่งแกมบังคับ
ให้กูไปคนเดียวนิ อีแบ๊ะร้องถาม
ใช่... มึงไปคนเดียว ฉันตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ให้อีรินไปดาไม่ได้นิ มันมืด กูกลัวผี อีแบ๊ะตั้งเงื่อนไข
ไม่ได้ .... เออ... งั้นเอางี้ มึงอยู่เฝ้าบ้านคนเดียวนี่แหละ กูกะอีรินจะออกไปซื้อน้ำมันเอง ฉันปฏิเสธพร้อมกับตั้งเงื่อนไขขึ้นมาใหม่
ก็ได้.... งั้นกูออกไปซื้อเอง อีแบ๊ะตอบรับอย่างไม่มีทางเลือก
.
แล้วอีแบ๊ะก็รับเงินจากฉัน เดินออกไปซื้อน้ำมันใส่ตะเกียงด้วยความจำใจ ที่ร้านอยู่ไกลออกไปจากบ้านฉันราวๆห้าร้อยเมตร ในระหว่างทางมีต้นไม้รกครึ้มเต็มสองข้างทาง ราวกับว่ามีภูติ ผี ปิศาจมายืนตั้งแถวรอรับ

ตอนบ่ายๆบางวัน ฉันมักจะเห็นชายสองคนแบกศพที่ห่อหุ้มไปด้วยเสื่อผืนหนึ่ง มีญาติของผู้ตายเดินร้องไห้ตามหลัง เอาไม้มากอง วางศพบนโลงที่ตั้งอยู่บนกองไม้ จุดไฟเผากันตรงริมรั้วบ้าน บริเวณนั้นคลาคลำไปด้วยควัน และมีเศษเถ้า เศษกระดูกหลงเหลืออยู่ ในสมัยนั้นที่วัดยังไม่มีเมรุใช้ประกอบพิธีฌาปณกิจศพ

อีแบ๊ะเดินไปตามทางเล็กๆ อันแสนจะเปล่าเปลี่ยวและวังเวง
.
ฮือๆๆๆ....
.
เสียงร้องไห้ของอีแบ๊ะดังไปตลอดทาง แต่หารู้ไม่ว่าฉันและอีรินแอบเดินตามหลังไม่ห่างนักไปตลอดทางเช่นกัน
ถึงแม้ใจหนึ่ง ฉันรู้สึก สะใจ ที่ได้แกล้งน้อง ขณะที่อีกฟากหนึ่งของจิตใจกลับรู้สึก สงสาร น้องอย่างจับใจ โดยไม่สามารถอธิบายออกมาได้
..................
............
.......
.
ในกลางดึก....
.
ค่อกกก....
.
ฉันสะดุ้งตื่น และได้ยินเสียงนี้ออกมาจากในเล้าไก่ ฉันรู้ได้ทันทีว่า มีคนมาขโมยไก่แน่ๆ
.
อีบูรณ์ มีคนมาขโมยไก่น่ะ อีรินกระซิบ
ชู่ววว... รู้แล้ว อย่าเสียงดัง เดี๋ยวมันจะได้ยิน ฉันกระซิบตอบ
.
ฉัน อีริน รวมทั้งอีแบ๊ะ ต่างก็รู้ว่ามีคนมาขโมยไก่ แต่ในตอนนั้นไม่มีใครกล้าลงไปดูที่เล้าไก่
..................
............
.......
.
เช้าวันต่อมา....
.
อีบูรณ์ มาดูสิ ไก่หายสองตัว อีรินร้องเรียก
.
ฉันกับอีแบ๊ะวิ่งมาดูที่เล้าไก่ พบว่าแม่ไก่ ปกติจะฟักไข่อยู่ในรังของมัน ที่พ่อซื้อมาเลี้ยงไว้ หายไปสองตัว
.
เอาไงดี อีบูรณ์ อีรินถามฉัน
ช่างเถอะ เขาไม่สงสารเรา ก็ช่างเขา เขาอยากได้ไก่ไปก็ให้เขาเอาไปเถอะ ฉันพูดด้วยความรู้สีกปลงสังเวช
..................
............
.......

.
หลายวันต่อมา....
.
เฮ้ย.... อีบูรณ์ อยู่มั้ย ตาทรตะโกนเรียก
อยู่จ๊ะ ฉันขานรับจากใต้ถุนบ้าน ขณะกำลังนั่งเล่นอยู่กับอีรินและอีแบ๊ะ
.
ฉันกับน้องสาวสองคนวิ่งมายังหน้าบ้าน สายตาของพวกฉันจับจ้องไปที่ สัตว์หน้าขน ตัวขนาดย่อม ซึ่งลุงทรใช้มือซ้ายอุ้มอยู่
.
แม่ใหญ่ฝากมาให้เลี้ยงน่ะ พอดีลุงเที่ยงแกมีแมวอยู่หลายตัว เอาตัวนี้มาให้แม่ใหญ่เลี้ยง แกเลี้ยงไม่ไหวน่ะ ลุงทรอธิบาย
จ๊ะ... ฉันจะเลี้ยงมันอย่างดีเลย ฉันตอบพร้อมกับยื่นมือไปอุ้มแมว
.
แมวตัวนี้มีลักษณะของแมวสามสี ผสมระหว่างสีขาว เทา และน้ำตาล เป็นตัวเมีย กำลังเข้าสู่วัยสาว ตัวไม่ใหญ่นัก เมื่อแรกสัมผัส ฉันรู้สึกคุ้นเคยกับแมวตัวนี้อย่างบอกไม่ถูก
ทุกๆวัน ฉันและน้องสาวหากับมาคลุกข้าวให้แมวกินจนมันอ้วนท้วน เล่นกับมัน หาเห็บหาหมัดให้ เมื่อถึงเวลานอน ฉันมักจะนำมันเข้ามานอนด้วยเสมอ
อีแบ๊ะเป็นคนตั้งชื่อแมวตัวนี้ว่า นังนกกระปูด เพราะอีแบ๊ะเห็นนกกระปูดอยู่ตามลำห้วย ก็รู้สึกชอบ ชื่อนี้จึงเป็นของแมวตัวนั้นนับแต่นั้นมา
..................
............
.......
.
กลางดึกคืนหนึ่ง....
.
งาว... งาว... งาว...
.
เสียงใหญ่แบบนี้ที่ฉันได้ยินอยู่นาน เป็นเสียงนกกระปูด แมวของฉันไม่ผิดแน่ ฉันกับน้องสาว ฉันกับน้องสาวรู้สึกได้ทันที ฉันกับอีรินและอีแบ๊ะก็ลุกขึ้น เดินออกมาที่นอกชานบ้าน
พลัน!!! สายตาของฉันและน้องสาวเหลือบไปเห็น แมวของฉันอยู่ข้างโอ่งแดง ในปากคาบปลาตัวใหญ่ที่กำลังดิ้นรนอย่างสุดชีวิต ฉันสบตากับนกกระปูดแว่บหนึ่ง มันก็คายปลาวางไว้ที่พื้น แล้วเดินหายลับเข้าไปในสวนท่ามกลางความมืด
ท่ามกลางความแปลกใจ และสงสัยในสิ่งที่เห็น ปกติแมวจะไปจับหนู แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ฉันจับปลาที่แมววางเอาไว้ โดยที่ปลายังไม่ตาย ใส่ไว้ในถังพร้อมกับเอาฝาปิดไว้ เก็บไว้เป็นอาหารมื้อเช้า