** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

        โรคออทิสติก ในความคิดของผมแล้ว ให้คำนิยามว่าเป็นโรคเกี่ยวข้องกับการพัฒนาการทางสมองของผู้ป่วย ที่ช้ากว่าบุคคลปกติ ผู้ป่วยจะมีอาการราวกับว่าไม่รับรู้สิ่งเร้าหรือเรื่องราวภายนอกใดๆ และมักจะมีปัญหาในการใช้ชีวิตในสังคมของคนปกติ

        ผมขอสารภาพต่อคุณผู้อ่านทุกท่านตามตรงเลยแล้วกัน เมื่อครั้งยังเด็ก ผมเป็นโรคออทิสติกเช่นกัน โดยเรื่องราวที่ผมเล่าผ่านการเรียบเรียงผ่านตัวอักษรนับจากนี้ ได้รับฟังจากคำบอกเล่าของแม่อีกทอดหนึ่ง รวมทั้งความทรงจำของผม เท่าที่จะขูดออกมาจากสมองได้มากที่สุด เท่าที่จะมากได้

        เหมือนกับในภาพยนตร์เกาหลีเรื่อง Running Boy หรือในชื่อภาคภาษาไทยคือ ปาฏิหาริย์รักจากแม่ เนื้อเรื่องของภาพยนตร์จะกล่าวถึง โชวอน ผู้มีอาการออทิสติกตั้งแต่ในวัยเด็ก ได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดจากเกียงชุกผู้เป็นแม่ โดยเกียงชุกได้พยายามทุกวิถีทางให้โชวอนสามารถใช้ชีวิตได้เหมือนกับคนปกติในสังคม ทุ่มเททั้งการให้เวลาในการดูแลเอาใจใส่ และความรักแก่โชวอนมากกว่าปกติ เมื่อโชวอนเติบโตเป็นหนุ่ม ตัวเขาก็ยังมีอาการของโรคออทิสติกติดตัวอยู่ ใช้ชีวิตในสังคมปกติได้ไม่ดีนัก

        แต่ทว่า... เกียงชุกกลับพบว่า โชวอนมีพรสวรรค์และชื่นชอบการวิ่งมากเป็นพิเศษ จึงได้สนับสนุนด้วยการหาโค้ชที่มันเจ๋งๆ เป็นถึงอดีตนักวิ่งทีมชาติมาช่วยฝึกสอน และซ้อมวิ่งอย่างหนัก เพื่อส่งเขาเข้าร่วมการแข่งขันวิ่งมาราธอนกับคนปกติ

        จากเนื้อเรื่องภาพยนตร์ดังกล่าว แม่เห็นว่า โชวอน ตัวละครเอกของเรื่องมีบุคลิกลักษณะคล้ายคลึงกันกับผมในวัยเด็กมากที่สุด ทั้งท่าทางการแสดงออก เดินเอามือแนบกับลำตัว แยกตัวออกไปอยู่คนเดียวเสมอ ไม่ยอมสบตากับผู้อื่นเมื่อมีคนมาพูดคุยด้วย ไม่พูดหรือกล่าววาจาใดๆ ออกมาจนดูคล้ายกับอาการเป็นใบ้ ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองทางร่างกาย

        แม่เคยพาผมไปหาหมอเหมือนกับในหนัง หมอก็ทดสอบโดยการใช้ค้อนท่อนเล็กๆ เคาะไปที่หัวเข่า คนปกติเมื่อถูกเคาะ ขาข้างนั้นจะยกขึ้นหรือกระตุกโดยอัตโนมัติ แต่ร่างกายผมกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นขากระตุก หรือร้อง โอ๊ะขึ้นมา ราวกับว่าร่างกายไร้ซึ่งความรู้สึกซะง้านนน

        ตามคำบอกเล่าต่อมาของแม่ ยังมีอีกอย่างที่นอกเหนือไปจากนั้น ไม่มีในภาพยนตร์เรื่อง Running Boy ซึ่งผมในวัยเด็กไม่สามารถเข้าห้องน้ำได้เอง จนถึงขนาดต้องยืนอยู่ตรงไหน ก็อุจจาระราดมันตรงนั้นนั่นแหละ แค่แม่เล่าให้ฟังถึงตรงนี้ ผมก็รู้สึกโคตรอายจังเลย นี่ทำไปได้ยังไงวะเนี่ย แต่ผมไม่เคยเอ่ยถึง ว่าทำไมต้องทำแบบนั้น ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพราะ ผมไม่เคยติดต่อสื่อสารหรือพูดคุยกับคนอื่นๆ

        เมื่อผมมีอายุ 7 ขวบ ครอบครัวของผมได้ย้ายภูมิลำเนาจากกรุงเทพฯ มายังตำบลวะตะแบก อำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ

        เหตุผลหลักในการย้ายถิ่นฐานในครั้งนี้ แม่บอกว่าเกี่ยวกับผมโดยตรง เห็นว่าสภาพแวดล้อมโดยรวมของท้องถิ่นดังกล่าวดีกว่าสังคมในตัวเมืองอย่างในกรุงเทพฯ ทั้งอากาศดี ปราศจากมลพิษ ผู้คนไม่พลุกพล่านเท่าใดนัก ไม่มีเสียงดังรบกวน ค่อนข้างเงียบสงบ รวมถึงผู้คนในท้องถิ่นมีอัธยาศัยดี มีน้ำใจ ไม่ถือสาในเรื่องที่ผมเป็นโรคออทิสติก

        ถึงแม้ว่าผมอ่านความคิดที่ผ่านออกมาจากสายตาของพวกเขาว่า ไอ้นี่มันบ้าหรือเปล่า ผมก็ไม่สนใจ

        แม่คาดว่าน่าจะส่งผลให้ผมหายจากอาการของโรคออทิสติกได้เร็วขึ้น แต่ผมก็ยังเป็นเหมือนเดิม อาจมีความคืบหน้าในเรื่องของการพูดบ้าง จากที่ไม่เคยพูดอะไรเลย ก็พูดได้บ้าง และจะพูดในแบบคำพูดซ้ำๆ กัน หรือมีคนมาพูดกับผมเรื่องหนึ่ง แต่ผมเองกลับไปพูดเป็นอีกเรื่องหนึ่ง อย่างเขาถามมาว่า กินข้าวกับอะไร ผมตอบกลับไปว่า ดูการ์ตูนเรื่องนี้มา หนุกโคตรๆ แนวๆนี้แหละ

       หืมมม... แล้วมันจะรู้เรื่องกันมั้ยเนี่ย

        เมื่อผมย้ายบ้านมาอยู่ที่วะตะแบก ผมคิดว่า สภาพแวดล้อมเองน่าจะมีส่วนสำคัญต่อการพัฒนาของผู้ป่วยโรคออทิสติก ผู้ป่วยจะเริ่มปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม เหมือนกับที่ผมเล่า ผมพูดคุยกับคนอื่นๆบ้าง แม้จะยังไม่ดีนักก็ตาม

        ผมมีความคิดเห็นว่าสิ่งสำคัญคือ ผู้ปกครองจะมีความกล้าหาญเพียงพอที่จะให้ผู้ป่วยออกมาเผชิญโลกภายนอกหรือไม่ ถ้ายังมีความอับอาย มีความหวาดกลัวว่าผู้ป่วยจะสร้างปัญหายุ่งยากใจให้กับตนเองและคนรอบข้าง หรือกลัวว่าผู้ป่วยจะโดนผู้อื่นกลั่นแกล้ง ผมบอกได้เลยว่าผู้ป่วยโรคออทิสติกมีโอกาสหายขาดในเปอร์เซ็นต์ที่ไม่มากนัก ดังที่ผมได้เห็นตัวอย่างจากผู้ป่วยหลายรายที่ยังไม่หายขาดจากโรคออทิสติก แม้จะมีอายุมากขึ้นก็ตาม

        นอกจากที่ผมจะต้องปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมแล้ว ผมรู้สึกว่าความรู้สึกนึกคิดและการคิดหาเหตุผลได้พัฒนาขึ้นแม้จะยังไม่มากนัก ในช่วงที่มีการย้ายบ้าน ผมคิดตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราย้ายไปที่ไหนกัน และย้ายไปทำไม เมื่อย้ายมาถึงแล้ว สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไปจากถิ่นที่จากมาและคุ้นเคย อีกทั้งยังมีความยากลำบากมากกว่าเดิม เพราะสมัยนั้นไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง จุดไฟก็ใช้ตะเกียง ไม่มีโทรทัศน์ให้ดู กว่าที่มีไฟฟ้าใช้หลังจากนั้นราวๆ 1 สัปดาห์ต่อมา ผมก็จะตั้งคำถามอีกว่า ทำไมไม่มีไฟฟ้าใช้ ทำไมถึงดูโทรทัศน์ไม่ได้ ทำไมต้องย้ายมาให้ลำบากกว่าเดิม ทำไม... ทำไม... ทำไม... ทำไม... โอ้ย!!! ปวดหัวจริงๆ แฮะ

        สิ่งต่างๆ เหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นในการคิด วิเคราะห์ หาเหตุผลต่างๆ ทั้งในส่วนที่เกี่ยวกับตนเองและสิ่งรอบตัว แม้จะเป็นเพียงการตั้งคำถามขึ้นมาในใจ ซึ่งผมไม่เคยแม้แต่จะคิดที่จะเอ่ยปากถามใครเหมือนกับเด็กคนอื่นๆก็ตาม

จากหนังสือพิมพ์โฟกัสโคราช คอลัมน์ เมื่อผมเป็นออทิสติก ตอน ออทิสติกต้องการสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสม ฉบับประจำวันที่ 10 -25 พฤษภาคม 2550 หน้า 5