** ออทิสติกที่ไร้ขีดจำกัด **

พ.ศ.๒๕๐๗

เวลาหกโมงเย็น
.
ณ ระเบียงบ้านที่ยังสร้างไม่แล้วเสร็จ หลังใหญ่พอสมควร ยกพื้นสูง ตั้งอยู่บนเนื้อที่ประมาณหกไร่ มีต้นไม้สูงรกครึ้ม มองดูราวกับเปรตมาขอส่วนบุญ ที่ดินแห่งนี้ พ่อกับแม่ช่วยกันเก็บหอมรอมริบ ซื้อมาในราคาหกร้อยบาท

พ่อกำลังปรึกษากับแม่ที่กำลังอุ้มท้องน้องคนที่แปด
.
ฉันคิดว่าจะต่อบ้านออกไปอีก ไม้มีเยอะแล้ว เสาก็มี แช่ไว้ในบ่อ ทีนี้ก็จะทำบ้านหลังใหญ่ๆ เราก็มีลูกหลายคนแล้วนี่
อืม
เออนี่ พี่เพิ่ม พี่สัญญากับฉันได้มั้ย ว่าถ้าลูกเราคนนี้เกิดมา พี่พยายามเลิกกินเหล้าได้หรือเปล่า
.......................
.
ไร้ซึ่งคำตอบออกมาจากปากของพ่อ
.
แม่รู้ทันทีว่าสิ่งใดคือคำตอบ เห็นว่าค่ำแล้วจึงตะโกนบอกลูกสาวทั้งเจ็ดคน ส่วนหนึ่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ในเพิงเล็กๆใกล้บ้าน ส่วนฉันในขณะนั้นมีอายุห้าขวบ กำลังวิ่งเล่นอยู่กับอีรินและอีแบ๊ะ
.
ลูกเอ๊ย เข้านอนกันได้แล้ว พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า
.
พูดจบ แม่ก็ถือตะเกียงเดินตามพ่อเข้าไปในบ้าน
............
........
.....
.
เวลาสองยาม
.
อุ๊บ ปวดท้อง สงสัยจะคลอดแล้ว พาลงไปข้างล่างหน่อย แม่บอกกับพ่อที่นอนอยู่ข้างๆ
อือ ค่อยๆ ลุกขึ้นนะ จะพาลงไปเดี๋ยวนี้แหละ
แล้วพ่อก็พาแม่ลงไปข้างล่าง พักอยู่ในเพิงใกล้ๆบ้าน
.
แม่จะคลอดแล้ว ลุกขึ้นพากันลงไปข้างล่างเร็วๆ
.
เสียงพี่เอียดมาปลุกน้องๆทุกคนที่นอนรวมกันอยู่ในห้องใหญ่ๆ ฉันงัวเงียตื่นขึ้นมา แล้วเดินตามหลังพี่สาวลงมาข้างล่าง ขณะปลายเท้าจะสัมผัสลงบนบันไดขั้นแรกนับจากข้างบน
.
เฮ้ย!! มีนกแสกมาเกาะบนต้นมะขามแน่ะ พี่เอียด ไอ้คร ไอ้ฑูรย์ อีบูรณ์ มึงดูสิ นั่นน่ะๆ
................
.
พี่ออโพล่งขึ้นมา พร้อมกับสายตาทุกคู่ของพี่น้องอีกหกคน จับจ้องไปที่สิ่งมีชีวิตที่มีชื่อว่า นกแสก ที่เกาะอยู่ตรงกิ่งต้นมะขามพร้อมกับร้องด้วยเสียงอันดัง บรรยากาศตรงแถวบันไดถูกความเงียบกริบเข้ามาปกคลุม จนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกได้อย่างชัดเจน ทุกคนมิอาจพูดอะไรออกมาได้ ฉันรับรู้โดยสัญชาติญาณเลยว่า บรรดาพี่น้องต่างคิดไปในแนวเดียวกันกับฉัน
.
ทำไมนกแสกถึงต้องมาร้องในคืนนี้ด้วย ชักใจคอไม่ดีแล้วสิ
.
ถึงจะเป็นแบบนั้น ทุกคนต้องรีบไปที่เพิง
พี่เอียดรีบวิ่งกุลีกุจอต้มน้ำไว้ให้แม่ พ่อก็เรียกพี่ออกับพี่สาคร พร้อมกับพูดว่า
.
แม่เจ็บท้องน่ะ ไม่รู้ว่าจะคลอดหรือเปล่า มึงสองคนรีบไปตามยายทิมมาเร็วๆ
จ๊ะ
.
ทั้งสองขานรับพร้อมกัน แล้วออกไปตามยายทิม หมอตำแยประจำหมู่บ้านตามที่พ่อสั่ง
.
โอ้ยยย....
.
เสียงแม่ร้องด้วยความเจ็บปวด ทรมาน แต่ท่านก็พยายามอดทนเต็มที่ แม่เป็นคนใจแข็ง แต่ทว่า... ความทรมานแสดงออกมาจากทางสีหน้าได้อย่างชัดเจน
ส่วนพ่อก็ไม่แสดงอาการเคร่งเครียดหรือกระวนกระวายออกมา แต่ในใจของท่านอยากได้ลูกชายสักคน และคงจะคิดว่า
.
เมียกูก็คลอดลูกออกมาเจ็ดคนแล้วนี่หว่า มันไม่น่าจะมีอะไรเลยนี่หว่า
.
ส่วนตัวฉันก็เอาแต่วิ่งเล่นตามประสาเด็กกับอีรินและอีแบ๊ะ อยู่นานพอสมควร จนความรู้สึกง่วงเข้ามาเกาะกิน จึงเดินกลับขึ้นไปนอนบนบ้านพร้อมกับน้องสาวทั้งสองคน
.
หลังจากที่ฉันกลับเข้าไปนอนแล้ว ยายทิมก็มาดูแม่ จับที่ท้องของแม่ รู้ว่าเด็กในท้องหันเท้าออกมา ทำให้ลูกในท้องคลอดออกมายาก
..........
.......
....
.
เช้าวันต่อมา
.
เริ่มมีเสียงคุยกันหลากหลายน้ำเสียง ฉันลืมตาตื่นขึ้นมา พร้อมกับรับรู้ แม่ยังไม่คลอดน้องออกมาสักที จากเสียงคุยกันที่ฉันจับความได้ เมื่อได้รู้ข่าวคนในหมู่บ้านเริ่มทยอยกันมา เมื่อกินข้าวเสร็จ ฉันก็ออกไปวิ่งเล่นกับอีรินและอีแบ๊ะ ส่วนพ่อก็เอาแต่กินเหล้าย้อมใจจนเมาไม่รู้เรื่อง
จนถึงตอนสาย คนในหมู่บ้านมาอยู่ในบริเวณบ้านเกือบทั้งหมู่บ้าน พร้อมกับญาติพี่น้องที่อยู่ในหมู่บ้านใกล้เคียง
ฉันรู้สึกดีใจที่มีคนมากันเยอะแยะ รวมทั้งเด็กๆที่พ่อแม่เขาพามากันอีกหลายคน ได้ชวนกันไปวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน
บรรดาญาติๆพากันปรึกษาอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะขาม
.
กูว่าพาอีทับไปโรงพยาบาลดีกว่า มันก็ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ยังไม่เห็นคลอดออกมาสักที
เออ กูก็ว่างั้นแหละ อีกคนพูดเสริม
เฮ้ย!!! อีครไปตามเกวียนลุงเหวาในหมู่บ้านมาให้หน่อยซิ
"จ๊ะ ลุง" พี่สาครรับคำ

เมื่อได้รับคำสั่ง พี่สาครวิ่งออกไปตามเกวียนลุงเหวาทันทีทันที
สมัยนั้นระยะทางจากบ้านเป็นทางเล็กๆเต็มไปด้วยดินโคลนออกไปถนนใหญ่ ประมาณสามกิโล เดินทางด้วยเกวียนได้เพียงอย่างเดียว แล้วเดินทางต่อด้วยรถโดยสารเข้าไปในอำเภอเมืองโคราชอีกเกือบสามสิบกิโล ในวันหนึ่งๆ รถโดยสารที่วิ่งอยู่มีน้อย จึงทำให้มีรถวิ่งเพียงไม่กี่เที่ยว
.............
........
....

.
จวบจนเที่ยงวัน ...
.
แม่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะคลอดน้องออกมา
.
ไม่ไหวแล้ว ยายทิมช่วยตามลูกๆมาให้หน่อย แม่ร้องบอกยายทิม
ได้ เดี๋ยวกูไปตามให้
.
ยายทิมก็วิ่งออกมาตะโกนเรียกพี่เอียด
.
เอียดเอ๊ย... พาน้องขึ้นมาหาแม่มึงเร็วๆ
.
เมื่อได้ยินเช่นนั้น พี่เอียดเรียกน้องทุกคนเข้าไปหาแม่ ฉันเดินตามขึ้นไป เห็นแม่น้ำตานองหน้า
.
ลูกๆ เข้ามาใกล้หน่อยซิ
.
บรรดาลูกๆ ขยับเข้าไปหาแม่ในระยะประชิด
.
เอียดเอ๊ย... ดูแลน้องนะลูก แม่คงอยู่กับลูกไม่ได้แล้ว น้องยังเล็กอยู่ แม่ฝากน้องด้วย
จ๊ะแม่
.
พี่เอียดตอบรับด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยน้ำตา
.
พี่เพิ่ม... อย่ากินเหล้านัก ดูแลลูกด้วย
.....
.
แม่สั่งเสียกับพ่อ พร้อมกับมองด้วยแววตาอันเศร้าสร้อยมายังร่างของพ่อที่ไม่อาจครองสติตอบรับได้ในบริเวณนั้น
อยู่ๆ แม่ก็โพล่งขึ้นมาว่า...
.
เขามารับแม่แล้ว มีดนตรีปี่พาทย์ เขามากันแล้ว
.
แล้วแม่ก็สะดุ้ง เฮือก สุดตัว ท่ามกลางความตกใจของทุกคน จู่ๆ น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป พูดออกมาเป็นภาษาเขมร

"#######################"

น้ำเสียงเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้พูดเป็นภาษาลาว

"@@@@@@@@@@@@@@"

ท่ามกลางความงุนงงของทุกคนที่ฟังไม่ออกว่าแม่พูดอะไร ทั้งๆที่แม่ไม่รู้ภาษาพวกนี้เลยสักนิด น้ำเสียงแม่เปลี่ยนไปอีกครั้ง ฟังคล้ายกับผู้ชาย พูดขึ้นมาว่า

"กูอยากกินไก่ หาให้กูสักตัวหน่อยซิ"

พ่อตวาดสวนกลับ

"ให้คลอดออกมาก่อน แล้วจะให้กิน"

แม่ถลึงตาใส่ ส่วนพี่สาครถือมีดนั่งขู่สิ่งที่ไม่มีตัวตนอยู่ในร่างแม่

"ไก่แค่ตัวสองตัวแค่นี้ ก็น่าจะให้เค้าไปซะ"

บางคนสบถด้วยความฉุนเฉียวเล็กๆ

แล้วแม่ลุกขึ้นมาร่ายรำ ทั้งๆที่ท้องโต และเจ็บปวดทรมาน ร่ายรำอยู่ประมาณสองสามนาที จากนั้นร่างของแม่ก็ค่อยๆล้มลง สิ้นใจในบัดดล พร้อมกับนัยน์ตาเบิกโพลงอยู่ในอ้อมกอดของพ่อ

"พ่อ"

พี่สาวทุกคนอุทานพร้อมกัน

สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทุกคน เป็นภาพของชายที่เมื่อสักครู่อยู่ในอาการเมามาย ไร้สติสัมปชัญญะ ตะกองกอดร่างอันไร้วิญญาณของแม่อย่างถนุถนอม พร้อมกับร่ำไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ

"อีทับ ฮือๆๆๆ.... กูผิดเอง ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฮือๆๆๆ.... "